Japon taşra yaşamının sıcaklığını ve çalkantısını aynı anda hissettiren bu yapım, kırsal kesimde geçen romantik komedilerin naif dünyasına bambaşka bir soluk getiriyor. Organik tarım hareketinin giderek güç kazandığı bir dönemde, geleneksel köy yaşamının içine düşen bir kadının hem aşkla hem de toprağa dayalı varoluşun gerçekleriyle hesaplaşmasını izliyoruz. Filmin en belirgin özelliği, komedi ve dramayı birbirinden ayırt edilemez biçimde örüyor olması. Güldürürken düşündürüyor; hafif görünen sahneler arkasında insanın toprakla, geçmişiyle ve geleceğiyle kurduğu ilişkiye dair ince sorular bırakıyor. Çiftçi gelini olmanın getirdiği beklentiler, organik tarıma dönüşün zorluğu ve bir kadının bu değişim sürecindeki yeri, hikâyenin arka planında sessizce ama ısrarla varlığını hissettiriyor. Oyuncu kadrosu bu dengeyi ustalıkla koruyor. Fumika'nın canlandırdığı karakter, sahnelere hem kırılganlık hem de inatçı bir enerji taşıyor. Deneyimli oyuncularla kurduğu kimya, nesiller arası bir gerilimi ve dayanışmayı aynı anda yansıtmaya yetiyor. Kuşak çatışması bu coğrafyada evrensel bir dert, ama film bunu asla şikâyete dönüştürmüyor; tersine, mizahın içinden geçirerek katlanılabilir, hatta sevimli kılıyor. Yönetmen 今岡信治, görüntüleri sade tutarak anlatıya fazla yük bindirmiyor. Kır manzaraları dekor olmaktan çıkıp karakterlerin ruh hâlinin aynasına dönüşüyor. Tarlalar, hasatlar, toprağın rengi — bunların hiçbiri tesadüf değil; her biri hikâyenin duygusal dokusuna işlenmiş. Seyirciye yavaşlamayı ve bakmayı hatırlatan bir estetik bu. Serinin ikinci filmi olmasına karşın ilk kez izleyenlere de yabancı gelmiyor; kurgu, yeni gözler için yeterli zemin hazırlıyor. Ancak ilk filmden tanınan karakterlerle yeniden buluşmak, seyirciye aşina bir eve dönme duygusu yaşatıyor. Büyük şehir gürültüsünden uzakta, basit ama hiç de kolay olmayan bir hayatın ortasında geçen bu hikâye; aşkın, emeğin ve dönüşümün nasıl iç içe geçtiğini gösteriyor. Mükemmel puanı tesadüf değil — doğal, samimi ve kalıcı bir etki bırakıyor.