Bazı hikâyeler, insanın içine sessizce yerleşir ve uzun süre oradan çıkmaz. John Davidson'ın gerçek yaşamından ilham alınan bu film de tam olarak böyle bir etki bırakıyor. 1980'lerin İskoçya'sında, henüz on beş yaşındayken Tourette sendromu teşhisi alan bir gencin dünyasına adım atıyorsunuz; ama bu yolculuk, sizi sandığınızdan çok daha derinlere sürüklüyor. Kirk Jones'un yönetmenliğiyle hayat bulan yapım, ilham verici bir biyografi filminin klişe sularında yüzme tehlikesini fark ediyor ve bu tuzaktan büyük bir ustalıkla sıyrılıyor. Tourette sendromunun 1980'lerin Britanya'sında nasıl algılandığını, yani nasıl yanlış anlaşıldığını, nasıl damgalandığını ve bu damganın bir çocuğun ruhuna nasıl kazındığını anlatmak için hem sert hem de şaşırtıcı biçimde nazik bir dil kullanıyor. Koyu bir İskoç mizahıyla örülü bu anlatı, izleyiciyi zaman zaman güldürürken tam da o anda boğazında bir şeylerin sıkıştığını fark ettiriyor. Robert Aramayo başrolde beklenmedik bir olgunluk sergiliyor. John'u ne bir kahraman ne de bir kurban olarak sunuyor; onu olduğu gibi, çelişkileri, öfkesi ve kırılganlığıyla ekrana taşıyor. Yanı başında duran Maxine Peake ve Peter Mullan gibi deneyimli isimler ise her sahneye ağırlıklarını hissettirerek katılıyor. Bu oyuncu kadrosu, senaryonun duygusal yükünü taşımakla kalmıyor; zaman zaman onu daha da derinleştiriyor. Film, 1980'lerden 1990'lara uzanan dönemin dokusunu başarıyla yeniden kuruyor. O yılların İngiltere ve İskoçya'sındaki sosyal baskıyı, ayrımcılığı ve "farklı" olmanın bedelini gösterirken zamanın ruhunu karikatürize etmiyor. Bunun yerine, o atmosferi gerçekçi ve rahatsız edici biçimde hissettiriyor. Dışlanmışlık, ön yargı ve bir insanın kendi sesini bulma çabası üzerine kurulu bu yapım, seyirciye yalnızca bir bireyin yaşamını değil, nezakete dair evrensel bir soruyu da sunuyor: İnsanlar sizi anlamadığında, onlara nasıl yaklaşırsınız? Cevabı ararken kendinizi bu hikâyenin içinde kaybolmuş bulmanız işten bile değil.