Bazı duygular, tam olarak adını koyamadan içimizde büyür. Bir bakış, bir ses tonu, aynı anda pencereden süzülen güneş ışığı... Japon sinemasının ustalıkla işlediği o kırılgan an'ın peşine düşen bu film, üniversite yıllarının belirsizliği içinde kendi sesini arayan bir gencin hikâyesini anlatıyor. Baş karakterimiz, duygularını dile getirmekte güçlük çeken, içine kapanık ama gözlemci bir genç adam. Üniversite hayatının koridorlarında beklenmedik bir karşılaşmayla yolları kesişen iki insan, birbirlerine doğru çok yavaş, çok temkinli ilerliyor. Bu temkinlilik filmin en güçlü yanlarından biri; söylenmeyen her şeyin ağırlığı perdede adeta hissediliyor. Yönetmen Meikyō Akiko, anlatısını büyük dramatik patlamalar yerine küçük, neredeyse fısıltı düzeyindeki anlara yaslandırıyor. İki karakter arasındaki gerilim, klişe romantik formüllere başvurmak yerine gerçekçi bir mesafenin titizlikle korunmasıyla inşa ediliyor. Bu yaklaşım zaman zaman ritmi yavaşlatsa da izleyiciyi hikâyenin içine çeken asıl büyü de tam bu sessizlikte saklı. Hagiwara Riku ve Kawai Yumi'nin performansları, karakterlerin iç dünyasını diyalogsuz anlara taşıyacak kadar inandırıcı. Kamera ise Tokyo'nun gündelik dokusunu, sıradan bir günün gökyüzünü sanki bir iç ses gibi kullanıyor; başlığın şiirsel tonu görüntü diline de işlemiş. Aşkın kendisinden çok aşka adım atamamanın, "seviyorum" demeden önce geçen o kıymetli ve acı dolu sürenin filmi bu. Duygusal aceleyi sevmeyenler, sinemada soluk almayı bilenler için özenle yazılmış bir mektup gibi.