Bazı anlar insan bedenine siner, dışarı çıkış yolu bulamaz. Ayem Walters'ın yönettiği Itch, tam da bu his üzerine kurulu — içten kemiren, bastırıldıkça büyüyen bir rahatsızlığın görsel ifadesi. Film, beden ve zihin arasındaki o muğlak sınır bölgesini korku diliyle anlatmayı seçiyor. Kaşıma, tahriş, derinin altında hissedilen ama adı konulamayan bir şey... Bu imge hem fiziksel hem de ruhsal bir sıkışmışlığın metaforu olarak karşımıza çıkıyor. Adriel Bernal, Annalise Staudt ve Carlos Sanchez üçlüsü, kısa formun sunduğu dar alanda yoğun bir gerilim kuruyor. Kısa metrajlı korku filmlerinin en güçlü yanı, gereksiz hiçbir sahneye yer bırakmadan izleyiciyi doğrudan merkeze çekme becerisidir. Walters bu potansiyeli sonuna kadar kullanıyor; her kare, filmin yarattığı bunaltıcı atmosfere hizmet ediyor. Dram katmanı ise hikayeyi salt bir korku deneyiminin ötesine taşıyor, salt korkutmakla yetinmeyip bir şeylerin anlaşılmasını da istiyor izleyiciden. Itch, parlak prodüksiyonların gölgesinde kalmaya alışkın bağımsız korku sinemasının sessiz ama ısrarcı seslerinden biri olma iddiasını taşıyor. Henüz geniş kitlelere ulaşmamış bu yapım, türün meraklıları için keşfedilmeyi bekleyen, ham enerjisi yüksek bir çalışma. Rahatsız edici olmak için izin istemeden doğrudan altınıza giren türden bir film.