On altı yaşında olmak zaten başlı başına ağır bir yüktür; üstelik bu yaşta kendinle yüzleşmek, aileyle barışık olmaya çalışmak ve ilk duyguların kıyısında dengeni bulmaya uğraşmak bambaşka bir çeşit zorluk getirir. İspanyol yönetmen Marta Matute'nin kamerasının merkezine aldığı genç kadın tam da böyle bir eşikte durmaktadır. Júlia Mascort'un canlandırdığı karakter, büyümekte olan bir bedende yalnızca kimliğini değil, sevmeyi de öğrenmektedir. Filmin omurgasını oluşturan bu keşif yolculuğu, aile ilişkilerinin karmaşık dokusuyla iç içe geçer. Sonia Almarcha ve Tomás del Estal'ın oynadığı yetişkin karakterlerin dünyası, gencin kendi iç hesaplaşmasının arka planını kurarken bir yandan da aile dramasının ağırlığını taşır. Matute, İspanya ile Belçika ortak yapımı olan bu filmde gençlik çağının duygusal yoğunluğuna son derece yakın bir mesafeden bakar. Anlatı, sürükleyici bir olay örgüsünden çok duygunun kendisini öne çıkarmayı tercih eder; karakterlerin bakışlarında, sessizliklerinde ve söylenmemiş cümlelerinde filmin gerçek ağırlığı gizlidir. Bu tür büyüme hikâyeleri zaman zaman klişeye düşer, ancak filmin başlığının da ima ettiği o doğrudan ve cesur ses, anlatıya özgün bir dürüstlük katmaktadır. Genç bir oyuncu olmasına karşın Mascort, ekranı hakimiyetle doldurur. Hem içe kapanık hem de patlama noktasına yakın bir karakteri taşımak ustalık gerektirir ve bu denge, filmin duygusal inanırlığını sağlayan temel unsur olarak öne çıkar. Aşkı, aileyi ve kendini aynı anda anlamlandırmaya çalışan herkes için bu hikâye tanıdık ama yine de taze hissedecektir.