Yeni bir eve taşınmak, özellikle de kimsenin seni pek umursamadığı bir dönemde, insanı dünyanın en yalnız varlığı gibi hissettirebilir. Genç Coraline tam da böyle bir eşikte bulur kendini; meraklı, enerjik, hayata dair beklentileri olan ama etrafındakilerin gözünde pek de görünür olmayan bir çocuk. Tam bu kırılganlık anında karşısına çıkan gizli bir kapı, her şeyi değiştirir. Henry Selick'in yönettiği bu stop-motion şaheseri, Neil Gaiman'ın aynı adlı romanından beyazperdeye taşınırken kaynak materyalin karanlık ruhunu olağanüstü bir görsel dille buluşturuyor. Stop-motion tekniğinin elle tutulur, neredeyse elle hissedilebilir dokusu, filmin atmosferine benzersiz bir derinlik katıyor. Her kare, saatler süren emeğin ürünü; ve bu emek perdede kendini ele veriyor. Düğmelerden örülü gözler, el yapımı gibi duran o tuhaf dünya, izleyiciyi masumiyetle tehlike arasındaki o ince çizgide tutuyor. Film yüzeysel bir bakışla çocuklara yönelik büyülü bir macera gibi görünse de özünde çok daha katmanlı bir şey anlatıyor. Aile bağları, ihmal, gerçeklikle fantezinin sınırları ve her çocuğun bir noktada yaşadığı "keşke başka bir ailem olsaydı" düşüncesi... Tüm bunlar, parlak renkler ve tatlı görünen bir paralel evrenin ardına ustaca gizlenmiş. O parlak yüzeyin altındaki karanlık ise yavaş yavaş, neredeyse fark ettirmeden sızmaya başlıyor. Dakota Fanning'in seslendirdiği Coraline, pasif bir kahraman değil; meraklı, inatçı ve cesaretini kendi içinde bulan bir karakter. Teri Hatcher'ın seslendirdiği "Diğer Anne" ise sinema tarihinin en tüyler ürpertici kadın antagonistlerinden biri olmayı hak ediyor. Hem çekici hem de rahatsız edici olan bu ikili karşıtlık, filmin en güçlü dinamiğini oluşturuyor. Karanlık masalların büyüsüne inanan, görsel anlatımı diyaloğun önüne geçirebilen ve izledikten sonra kafada iz bırakan yapımlara değer verenler için bu film biçilmiş kaftan. Hem çocukluğun hem de ondan kopuşun ne kadar ürkütücü olabileceğini hatırlatan türden bir deneyim sunuyor izleyiciye.