Maximilien Terzi imzalı bu Fransız yapımı, toplumsal kırılganlıkları ve çocukluk çağının gölgeli dünyasını mercek altına alan kısa ama yoğun bir sinema deneyimi sunuyor. Hikaye, gündelik yaşamın içinde kaybolan genç karakterlerin gözünden şekilleniyor; adını taşıdığı efsanevi şehir gibi, bu film de karmaşanın ve kargaşanın içinde bir anlam arayışını simgeliyor. Capharnaüm sözcüğü Fransızcada tam bir kaos, içinden çıkılmaz bir karmaşa anlamına gelir. Terzi bu başlıkla seyirciye filmin ruhunu peşinen hissettiriyor. Gençlerin birbirine dokunan hayatları üzerine kurulan anlatı, ne büyük bir dram ne de bir aksiyon vaadi taşıyor; aksine o sessiz ve derinden akan gerilimi tercih ediyor. Alexandre Hösli ve Lucas Mortier başta olmak üzere genç oyuncu kadrosu, karakterlere ham ve inandırıcı bir enerji katıyor. Film, izleyiciyi büyük sahnelerle değil küçük anların birikimli ağırlığıyla etkiliyor. Bir bakış, yarım kalan bir söz, yanlış bir karar — bunların her biri hikayenin dokusuna işliyor. Terzi'nin tercihi kamera dilinde de kendini gösteriyor: Gösterişten uzak, gerçekçiliğe yakın bir estetik benimsemiş. Bu yaklaşım filmi hem samimi hem de düşündürücü kılıyor. Kısa metraj formatında olmasına karşın Capharnaüm, izlendikten sonra kolayca üzerinden atlanamayan türden bir yapıt. Özellikle bağımsız sinemayla ve toplumsal gerçekçilikle ilgilenen seyirciler için merak uyandıran, keşfedilmeyi hak eden bir çalışma.