1986 yılı, Latin Amerika'nın en kalabalık ve en gürültülü ülkelerinden biri için olağanüstü bir sınav yılıydı. Meksika, o dönemde hem ekonomik kriz hem de 1985 depreminin derin yaralarını sarmaya çalışırken dünyanın en büyük spor organizasyonuna ev sahipliği yapma yükümlülüğünü de sırtlamıştı. Gabriel Ripstein'ın yönettiği bu yapım, işte tam da bu tuhaf, çılgın ve bir o kadar da insani anın peşine düşüyor. Diego Luna ve Karla Souza gibi isimlerin önünde yer aldığı film, bir spor destanı olmaktan çok bir insan komedisi olarak şekilleniyor. Organizasyonun perde arkasındaki karmaşayı, bürokratik çıkmazları ve bunlara karşı geliştirilen yaratıcı çözümleri mizahla harmanlayan anlatı, Meksika kültürünün tam kalbine dokunuyor. Orada bir yerde, kaosun içinde doğan o kendine özgü pratik zekanın, o "bir şekilde hallederiz" ruhunun hikayesi bu. Ripstein, tarihi bir olayı ele alırken didaktik bir tutuma düşmüyor. Belgesel soğukluğundan uzak, aksine sıcak ve nefesli bir anlatım tercih ediyor. Dönemin atmosferini yeniden yaratmak için özenli bir prodüksiyon anlayışı benimsemiş olduğu açık; ancak filmin asıl gücü, duygusal dürüstlüğünden geliyor. İzleyici, sahnelere bakıp yalnızca 1986'yı görmüyor; kendi toplumunun, kendi tarihinin yansımalarını buluyor o görüntülerde. Komedi türüyle tarihin bu şekilde bir araya gelmesi, hassas bir denge gerektiriyor. Çok hafif olursa önem yitirilir, çok ağır olursa mizah soluklanır. Film bu dengeyi büyük ölçüde koruyor ve izleyiciyi hem güldürüyor hem de düşündürüyor. Daniel Giménez Cacho ve Álvaro Guerrero gibi deneyimli oyuncuların katkısıyla karakterler, birer sembol olmaktan çıkıp gerçek insanlara dönüşüyor. 1986 Dünya Kupası'nı futbol tarihinin kırılma anlarından biri yapan şey yalnızca sahada yaşananlar değildi. Organizasyonun kendisi de bir mucizeydi. Bu mucizeye gülümseyerek, ama saygıyla yaklaşan yapım, Meksika'nın o dönemine dair hem nostaljik hem de evrensel bir portre sunuyor. Futbolu sevmeyenler için bile ilgi çekici bir dönem komedisi olan film, herkese bir şeyler söylüyor.