Bazı kasabalar sakin görünür; ama bu sessizlik, yıllarca birikmekte olan bir karanlığın üstünü örter. Polonya yapımı gerilim filmi Kötülüğün Rengi: Siyah, tam da bu tür yerlerden birini anlatıyor: dışarıdan bakıldığında sıradan, içeriden bakıldığında ise katman katman kirli bir dünya. Adrian Panek'in yönetmenliğiyle hayata geçirilen film, bir roman uyarlaması olmasına karşın kendine özgü sinematik bir dil kuruyor. Kötülüğün Rengi serisinin devamı niteliğinde olan bu yapım, savcılık macerasını bir noktada bırakan karakterin yeni bir kasabada yeni bir sorunla yüzleşmesini konu alıyor. Küçük bir çocuğun kaybolması, sıradan bir kayıp vakası gibi başlıyor; ancak yeni atanan savcı ne kadar derine inerse, o kasabanın üzerine örtülmüş gerçekler o denli ağırlaşıyor. Geçmiş ile şimdinin kesiştiği bu noktada ortaya çıkan tablo, salt bir suç soruşturmasının çok ötesine geçiyor. Film, çocuklara yönelik şiddet ve siyasi yolsuzluk gibi son derece ağır temaları ele alıyor. Bu temalar, izleyiciyi rahatsız etmek için değil; kurumsal sessizliğin ve toplumsal suç ortaklığının nasıl olağanlaşabileceğini göstermek için seçilmiş. Panek, bu karanlık malzemeyi ucuz bir gerilim oyununa dönüştürmek yerine yavaş yavaş ilerleyen, sizi sürekli tetikte tutan bir atmosfere yerleştiriyor. Her sahne bir sonrakine kapı aralıyor ama o kapının ardında ne bulunduğunu ancak zamanı gelince öğrenebiliyorsunuz. Jakub Gierszał başta olmak üzere güçlü oyuncu kadrosu, filmin duygusal ağırlığını taşıyor. Karakterler, ne tam anlamıyla güvenilir ne de tamamen şüpheli; bu belirsizlik, izleyiciyi sormaya ve sorgulamaya devam ettiriyor. Marianna Zydek ve Andrzej Chyra gibi deneyimli isimler ise her sahnede filmin dokusunu sıkılaştırıyor. Kötülüğün Rengi: Siyah, sabırlı izleyiciye hitap eden bir film. Anlık gerilim darbelerinden değil, birikimli bir karanlıktan besleniyor. İnsanlığın en kasvetli yüzlerinden birine bakmayı göze alanlara, bu sakin kasabada nelerin gizlendiğini merak edenlere seslenecek güçte bir yapım.