İzlanda'nın buzullarla kaplı o uçsuz bucaksız coğrafyasında, buzların erimesi yalnızca iklim verilerinin değil, bir uygarlığın hafızasının da silinip gitmesi anlamına geliyor. Yazar ve aktivist Andri Snær Magnason, bu kaybı anlık bir çevre krizi olarak değil, kuşaklar arası bir zaman meselesi olarak ele alıyor. Yönetmen Sara Dosa'nın gözünden şekillenen bu belgesel, Magnason'ın kendi büyükannesiyle kurduğu köprüden yola çıkarak geçmiş, bugün ve gelecek arasındaki o kırılgan bağı mercek altına alıyor. Belgeselin güçlü yanı, iklim değişikliğini rakamlar ve felaket senaryolarıyla aktarmak yerine duygusal bir hafıza meselesi olarak sunmasında yatıyor. İzlanda buzullarının üzerinde kurulan anlar, soyut bir krizin ne denli kişisel bir yıkım anlamına geldiğini yüzümüze çarpıyor. Magnason'ın kalemi ve sesi bu süreçte yalnızca bir rehber değil, aynı zamanda bir tanık işlevi görüyor. Dosa, Magnason'ın edebi dünyasından beslenerek görsel bir şiir inşa ediyor. Belgesel, büyük iddialar yerine sessiz bir hüzün ve gerçek bir merak duygusuyla ilerliyor. İzleyiciyi suçlamak ya da uyarmak yerine hissettirmeyi tercih ediyor; bu da onu pek çok çevre belgeselinden ayıran temel özellik. Buzun erimesiyle birlikte yitip giden şeyin ne olduğunu sormak, sonunda insan olmanın ne demek olduğunu sorgulamaya dönüşüyor. Doğa belgesellerinin sıkça düştüğü didaktik tuzaktan kaçınan bu film, hem içsel bir yolculuk hem de kolektif bir hesaplaşma sunuyor. Gezegenimizle aramızdaki ilişkiye dair düşünmeye hazır olanlara derin bir deneyim vadediyor.