Kaybın ardından hayat nasıl yeniden şekillenir? Bazı acılar, insanı içten içe eritirken bir yandan da ona daha önce fark edemediği şeyleri gösterir. Joe Brooks'un yönettiği bu film, tam da bu kırılgan eşikte duruyor; yasın, sevginin ve yalnızlığın iç içe geçtiği o ağır ama bir o kadar da tanıdık alanda. Film, bir ailenin içinden geçtiği duygusal çöküşü ve bu çöküşün ortasında birbirlerine tutunmaya çalışan bireyleri mercek altına alıyor. Aile bağları çoğu zaman sandığımızdan çok daha kırılgan olabilir; ortak bir acı bu bağları kimi zaman güçlendirirken kimi zaman da tamir edilmesi güç yarıklar açabilir. Film bu gerçeği görmezden gelmiyor, tam tersine onun içinde cesurca yürüyor. Paul Brooks Jr., Michael Brooks ve Wyatt Ek'in performansları, hikayeye ham ve samimi bir ağırlık katıyor. Karakterlerin yüzlerindeki yorgunluk, konuşmalar arasındaki sessizlikler ve kameranın onlara yaklaşma biçimi, izleyiciyi hikayenin dışında değil tam ortasında hissettiriyor. Kurgu gösterişten uzak; duyguyu yaratmak için büyük sahnelere değil, küçük anlara yaslanıyor. En sarsıcı olan şu: Film, tüm bu karanlığın içine küçük ama gerçek bir umut ışığı yerleştiriyor. Çökmüş olmak ile teslim olmak arasındaki farkı, kimseye vaaz vermeden, sessizce anlatıyor. Yıkımın ortasında bile sevmenin mümkün olduğunu hatırlatan filmler nadir gelir. Bu, onlardan biri.