Akdeniz'in masmavi sulari, her zaman göründüğü kadar sakin değildir. Güneşin kırıldığı yüzeyin hemen altında, insanın hayal gücünün sınırlarını zorlayan tehlikeler gizlenebilir. Jonathan Zuck'ın yönettiği bu korku filmi, tam da bu köklü korkuyu, yani derin suyun bize ne sakladığı sorusunu merkeze alarak izleyiciyi tanıdık bir kabusin içine çekiyor. Yeni evli bir çiftin romantik bir deniz yolculuğuna çıkmasıyla başlayan hikâye, ilk bakışta masum bir kaçış anlatısı gibi görünüyor. Balıkçı teknesi, Akdeniz'in sonsuz maviliği ve iki insanın birlikte kurduğu yeni hayalin verdiği o kırılgan mutluluk... Ama Zuck, bu huzuru bilinçli bir şekilde inşa ediyor; izleyiciyi rahatlatmak için değil, o rahatlığı daha sert bir biçimde yerle bir etmek için. Köpekbalığı temalı hayatta kalma filmlerinin türe kazandırdığı klasik gerilim anlayışını benimsese de Chum, sıkışıp kalan karakterlerin psikolojik kırılma noktalarına da göz kırpıyor. Alice Eve ve Eric Michael Cole'un canlandırdığı çift, ekranın karşısında oldukça farklı bir dinamik sunuyor. Evliliğin ilk günlerinin getirdiği o özel savunmasızlık hâli, tehlikeyle yüz yüze gelindiğinde bambaşka bir boyut kazanıyor. Birini tanıdığını sanırken tanımadığını fark etmek, bazen dışarıdaki tehditten çok daha ürkütücü olabilir. Film bu ikili gerilimi, yüzey altındaki asıl tehlikeyle ustalıklı bir şekilde örmese de en azından denemeye değer bir çaba sergiliyor. Açık deniz filmlerinin doğasında var olan bir acımasızlık vardır: Karakterlerin kaçacak yeri yoktur, yardım uzaktadır ve doğa hiçbir şekilde insanın tarafında değildir. Chum bu çaresizliği Akdeniz'in aldatıcı güzelliğiyle harmanlayarak kendine özgü bir atmosfer kuruyor. Türün meraklıları için tanıdık sular olsa da filmin sunduğu gerilim anlayışı, doğru beklentiyle oturulduğunda sürükleyici bir deneyim vaat ediyor. Köpekbalığı filmlerinin kalbinde yatan şey hiçbir zaman yalnızca bir yaratık değildir; asıl mesele, insanın kendi kırılganlığıyla yüzleşmesidir. Chum da bize tam olarak bunu hatırlatıyor.