Zaman yolculuğu fikri sinema tarihinde sayısız kez işlenmiş olsa da her seferinde farklı bir kapıdan girildiğinde seyirciyi şaşırtmayı başarır. İspanyol yönetmen Mario Benito'nun imzasını taşıyan bu kısa film, gelecekten gelen yapışkan notlar aracılığıyla ne yapması gerektiğini öğrenen bir karakterin etrafında dönen eğlenceli ve yaratıcı bir evren kuruyor. Post-it notları gibi gündelik, sıradan bir nesneyi zamanın kıvrımlarını aşan bir iletişim aracına dönüştürme fikri, filmin en çekici yanlarından birini oluşturuyor. Benito hem yönetmen hem de başrol oyuncusu sıfatıyla sahne alıyor; bu durum yapıma kişisel ve samimi bir enerji katıyor. Juan Carlos Carro ve Carolina Franco ile şekillenen dinamikler, hikâyeye hem komik hem de romantik bir boyut ekliyor. Zaman paradoksu temasını ağır bir bilim-kurgu çerçevesine oturtmak yerine hafif, neredeyse saçma bir mizah anlayışıyla harmanlayan film, türün kendi üzerine gülebilme kapasitesini sonuna kadar kullanıyor. Zaman yolculuğu anlatılarının felsefi ağırlığından uzak duran bu yaklaşım, seyirciye düşünmekten çok gülümsemek için alan açıyor. Aynı zamanda "geleceği bilmek gerçekten işe yarar mı?" sorusunu şakacı bir dille sorguluyor. Kısa biçimin sunduğu özgürlükle her şeyi taze ve dinamik tutan film, zamanın ne kadar kafa karıştırıcı — ve bir o kadar da komik — olabileceğini hatırlatıyor.