Mitolojik anlatıların günümüz sinemasına taşınması her zaman hassas bir denge gerektirir; çünkü kadim hikayelerin ağırlığı, modern bir bakış açısıyla buluştuğunda ya büyüleyici bir gerilim doğar ya da ikisi birbirini ezer. Ludivine Sarron'un yönettiği Galatée, bu dengeyi feminist bir perspektifle yeniden kurmaya çalışıyor ve mitolojinin merkezine, çoğu zaman sessizliğe itilmiş kadın deneyimini yerleştiriyor. Galatea figürü, antik Yunan mitolojisinde bir heykeltıraşın yarattığı ve aşık olduğu mermer kadın heykelini çağrıştırır. Erkek yaratıcılığının ve arzusunun nesnesi olan bu imge, yüzyıllardır sanatta ve edebiyatta yeniden üretilmiş; ancak hep aynı soruyu görmezden gelmiştir: Peki Galatea ne hissediyordu? Sarron'un filmi tam da bu boşluğun içine doğuyor ve hikayeyi merkezindeki kadının perspektifinden yeniden şekillendiriyor. Lou Bonnet-Gendre'nin canlandırdığı başrol, yalnızca bir efsanenin yeniden yorumu değil; kendi varoluşunu, bedenini ve sesini talep eden bir kadının portresi. Film, bu talebi dramatik bir dönüşüm olarak değil, içten içe kaynayan bir uyanış olarak ele alıyor. Atmosfer ağır ama kırılgan; görüntüler şiirsel, anlatı ise öfkeden çok hüzünle yüklü. Feminizm ve mitolojinin kesiştiği bu yapı, izleyiciyi rahat bir seyirden çok dürüstçe bir yüzleşmeye davet ediyor. Sarron, eski hikayelerin içindeki susturulmuş seslere kulak vermenin ne anlama geldiğini sorguluyor.