Bazı kayıplar, insanı yalnızca bir ilişkiden değil, kendinden de koparır. Jasmin Selen Heinz'in yönettiği Akışta, tam da bu kırılgan eşikte başlar; bir ayrılığın ardından annesinin evine sığınan bir kadının, hem içinde hem de çevresinde hissettiği o ağır durgunluğu keşfetme yolculuğunu anlatır. Selen, şehre döndüğünde aslında bir yere "dönmemiş"tir. Tanıdık sokaklar, tanıdık sesler, tanıdık duvarlar... Ama hiçbiri onu tutunduramaz. Film, büyük şehrin görünür kargaşasını bir arka plan olarak kullanmak yerine, onu karakterin iç dünyasının bir yansımasına dönüştürüyor. Dışarıdaki gürültü ile içerideki sessizlik arasında sıkışan biri için şehir, bir özgürlük alanı değil, yeni bir kafes haline gelebilir. Heinz, bu duyguyu görsel diliyle son derece sezgisel biçimde aktarıyor. Filmin en güçlü yanlarından biri, sıkışmışlık temasını yalnızca bireysel bir deneyim olarak ele almaması. Ev, sokak, aile, beden ve coğrafya; bunların hepsi o baskıyı katmanlayan unsurlar olarak devreye giriyor. Kaçış dürtüsü evrensel, ama Selen'in hissettiği sıkışmışlık çok daha özgün, çok daha yere has bir ağırlık taşıyor. Gözde Demirtaş başta olmak üzere kadın oyuncuların bir arada yarattığı o teras sahnesi, filmin duygusal çekirdeğini oluşturuyor. Bir apartmanın üst katında, gökyüzüyle şehir arasında, birbirini gerçekten dinleyen kadınların kurduğu o bağ, en yalın haliyle insan temasının ne denli iyileştirici olabileceğini hatırlatıyor. Bu sahne, büyük sözler ya da dramatik kırılmalar içermiyor; gücünü tam da o sadelikten alıyor. Akışta, anlatısını hızlı çözmek yerine izleyiciyi o iç ritme bırakıyor. Kim olduğunu unutan biri için yeniden görünür olmanın nasıl bir his olduğunu, bir başkasının bakışında kendini ilk kez fark etmenin ne anlama geldiğini soruyor. Yanıt vermiyor, sorduruyor. Ve bu tercih, filmi çok daha kalıcı kılıyor.