Marc, düzenli bir yaşamın içinde sıkışıp kalmış bir polis memuru. Hamile sevgilisi, güvenli kariyeri ve toplumun ona biçtiği rol... Her şey yerli yerinde görünüyor, ta ki yeni iş arkadaşı Kay ile yolları kesişene kadar. İki erkeğin arasında filizlenen bu beklenmedik yakınlık, Marc'ın kendisiyle yüzleşmekten kaçındığı sorularla yeniden karşı karşıya kalmasına neden olur. Stephan Lacant'ın yönettiği bu Alman yapımı, queer sinemada sıkça görülen klişeleri bir kenara bırakarak çok daha içe dönük ve gerçekçi bir yolculuğu tercih ediyor. Freier Fall, kimlik krizini melodramatik bir çerçeveye oturtmak yerine karakterlerin iç dünyasında sessizce akan bir gerilim olarak sunuyor. Marc'ın çelişkileri, onun ne kadar iyi biri olduğundan değil, ne kadar sıradan biri olduğundan kaynaklanıyor. Bu sıradanlık, filmin en güçlü silahı. Hanno Koffler ve Max Riemelt arasındaki kimya, beyazperdede ender rastlanan türden bir doğallık taşıyor. İki oyuncu da duygusal ağırlığı abartmadan, bakışlarda ve suskunluklarda gizlenmiş bir anlatıyla izleyiciyi içine çekiyor. Katharina Schüttler ise üçgenin göz ardı edilmesi en kolay ama en acı veren noktasını ustalıkla canlandırıyor. Homofobi, çifte yaşam ve toplumsal baskı gibi temalar film boyunca hiç yüksek sesle dile getirilmiyor; bunun yerine gündelik sahnelerin dokusuna sindirilmiş hâlde izleyicinin üzerine yavaşça çöküyor. Aşkın bir kurtuluş mu yoksa bir kriz mi olduğu sorusunu yanıtsız bırakan bu yapım, izledikten sonra uzun süre zihinlerde yankılanmayı hak ediyor.