Bazı izler silinmez. Kimi zaman bir fotoğraf, kimi zaman bir ses, kimi zaman yalnızca belirsiz bir his olarak kalır geride — ve bu izleri sürmek, peşine düşeni de değiştirir. Auzan Alghi'nin yönettiği La Trace, tam da bu tehlikeli sürüklenişi konu alıyor; noir geleneğinin karanlık koridorlarında dolaşan, ama kendine özgü bir ritim ve atmosfer kuran bir gerilim filmi. Falih Radin'in canlandırdığı ana karakter, sıradan bir hayatın içinde ansızın kendini gizemli bir izin peşinde bulur. Bu iz onu tanıdık sandığı ama aslında hiç bilmediği bir dünyanın derinliklerine çekmeye başlar. Rachel Alifya ve Muhammad Dzaky Iskandar'ın dahil olduğu bu dünyada güven kırılgan, gerçek ise sürekli yeniden şekilleniyor. Mahathir "Atir" Rangga'nın varlığıysa filmde başlı başına bir gerilim katmanı oluşturuyor. Film, klasik noir'ın puslu estetiğini modern bir duyarlılıkla harmanlıyor. Işık ve gölgenin dramatik kullanımı, diyalogların altında biriken suskunluklar, her sahneye sinen tedirginlik — bunların tümü izleyiciyi hikayenin içine çekiyor ve oradan bir türlü bırakmıyor. La Trace, yalnızca bir gizem çözmekle ilgilenen bir film değil; kim olduğumuzu ve neyi görmezden geldiğimizi sorgulatan, daha derin bir iç yolculuğu da barındırıyor. Endonezya sinemasının uluslararası arenada giderek güçlenen sesine eklenen bu yapım, türün alışılmış kalıplarına yaslanırken onları içten dönüştürme cesareti gösteriyor. Sabırlı bir izleyici için son derece ödüllendirici bir deneyim.