Malo Amossé imzalı Au Suivant, izleyiciyi alışılageldik anlatı kalıplarının çok ötesine taşıyan cesur bir animasyon denemesi olarak öne çıkıyor. Film, gerçeklikle düşün iç içe geçtiği, sıradan yaşamın altında kaynayan tuhaf bir sosyal evren inşa ediyor. Gündelik olanın yüzeyi ne kadar pürüzsüz görünse de, bu yüzeyin altında biriken gerilim ve anlamsızlık bir noktada kaçınılmaz biçimde kendini ele veriyor. Yapım, türler arasındaki sınırları kasıtlı olarak bulanıklaştırıyor; komedi ile korku arasında salınırken bir yanda siyasi bir hiciv, öte yanda varoluşsal bir sorgu barındırıyor. Bu karmaşık türsel kimlik, filmin en büyük güçlerinden biri. İzleyici kendini ne tamamen güvende ne de tamamen tedirgin hissediyor; tam da o dengesiz alanda kalıyor. Guillaume Gaessler ve Valentin Steiner'ın seslendirdiği karakterler, bu absürd evrenin içinde birer figür olarak var olurken sistem, beklenti ve kimlik üzerine sorular sormaya zorlanıyor. Politika ve rüya gibi görünürde uzak iki kavramın birbiriyle bu denli organik bir şekilde buluşturulması, senaryonun özgünlüğüne işaret ediyor. Görsel dil de anlatının hizmetinde: Animasyonun sağladığı özgürlük, gerçek dünya çekimlerinin hiçbir zaman ulaşamayacağı bir absürdizm seviyesine kapı aralıyor. Tuhaf ama bir o kadar tanıdık gelen bu evren, izleyicide "bu bizi anlatıyor" hissi uyandırıyor. Au Suivant, rahat bir seyir deneyimi arayanlar için değil; sinema dilinin farklı olasılıklarını merak edenler için tasarlanmış, nitelikli bir Fransız animasyon denemesi.