Zaman, gençlik üzerinde garip bir baskı kurar; her an hem geçici hem de sonsuz hissettirir. Edouard Roth'un imzasını taşıyan bu belgesel-drama melezi yapım, tam da bu ikircikli duygunun izini sürerek lise koridorlarında, provalarda ve sahne arkasında geçen anlara odaklanıyor. Müziğin merkezde yer aldığı bir atmosferde, Sacha Petri, Edouard Voegtlin ve Anna Mitu Popescu'nun canlandırdığı genç karakterler, hem kendi iç dünyalarıyla hem de birbirleriyle hesaplaşıyor. Başlığın taşıdığı yıl, sıradan bir tarih değil; gençlerin hayal ettiği, kendilerini konumlandırmaya çalıştığı bir ufuk noktası gibi işliyor. Gelecek soyut ama yakın, umut somut ama kırılgan. Bu gerilim, filmin duygusal omurgasını oluşturuyor. Roth, belgesel gerçekçiliğiyle kurgu anlatımını harmanlarken müziği yalnızca bir arka plan unsuru olarak kullanmıyor; aksine müzik burada hem bir dil hem de bir sığınak. Karakterlerin kendilerini en açık bıraktıkları anlarda notalar devreye giriyor ve söylenemeyeni söylüyor. Lise yıllarının kaygısını, dayanışmasını ve sancılı dönüşümünü bu denli içten aktarabilmek için gerçekle kurgunun arasındaki o ince çizgide durmak gerekiyor. 2036, bu çizgiyi ustalıkla buluyor ve izleyiciyi kendi gençliğine dair bastırılmış bir şeyle yüz yüze getiriyor. Festivallerde dikkat çekmeye aday, sessiz ama iz bırakan bir yapım.