Bazı gençlik hikâyeleri güneşli yazları, ilk aşkları ve sonsuz özgürlük hayallerini anlatır. Bazıları ise büyümenin ne denli karanlık ve tuhaf bir yolculuk olabileceğini yüzümüze vurur. Devils Lake tam da bu ikinci türe ait; sessiz bir gölün kıyısında başlayan ve giderek gerçeklikle rüyanın sınırlarını bulanıklaştıran bir varoluş hikâyesi. Nico Rivera'nın yönetmenliğini üstlendiği bu yapım, genç bir karakterin hem fiziksel hem de ruhsal bir eşiğe adım attığı anları merkeze alıyor. Ama Devils Lake, sıradan bir büyüme hikâyesi olmaktan çok, kimlik arayışının ne zaman bir tuzağa dönüşebileceğini sorgulayan gergin ve katmanlı bir atmosfer sunuyor. Göl burada yalnızca bir mekân değil; karakterin iç dünyasının dışa yansıması, bastırılmış korkuların ve çözümsüz sorularının cisimleşmiş hâli gibi. Film, korku ve fanteziyi sert çizgilerle birbirinden ayırmıyor. Bunun yerine ikisini birbiriyle iç içe geçirerek izleyiciyi sürekli bir belirsizlik içinde bırakıyor. Olan biten gerçek mi, zihinsel bir çöküş mü, yoksa başka bir şey mi sorusu hiç tam olarak yanıt bulmuyor. Bu da filmi hem rahatsız edici hem de bir türlü gözünüzü ayıramayacağınız hâle getiriyor. Zavier Anderson başta olmak üzere genç kadronun performansı, bu sürreal yolculuğa inandırıcı bir ağırlık katıyor. Sessizliği ve doğanın tekinsizliğini ustaca kullanan Devils Lake, büyümenin bazen içinden çıkılmaz bir kâbusa benzeyebileceğini hatırlatıyor.