Zaman, insanlığın en büyük obsesyonlarından biri olagelmiştir; geçmişe dönebilmek, hataları silmek, kayıpları geri almak... Fransız yönetmen Andréas Borredon'un imzasını taşıyan Dernière Chance, bu evrensel arzuyu içten ve yoğun bir biçimde işliyor. Film, zaman yolculuğu temasını bilim kurgunun soğuk metalik yüzeyinden soyarak çok daha kişisel, çok daha insani bir zemine taşıyor. Matthias Grein'ın canlandırdığı karakter, geride bıraktığı bir şeyle — ya da biriyle — yüzleşmek zorunda kalan birini temsil ediyor. Anlatı, kırılganlık üzerine kurulu; zaman yolculuğu burada bir macera aracı değil, vicdan muhasebesinin sembolü olarak karşımıza çıkıyor. Borredon, kısa metraj formatının getirdiği sınırlılığı bir handikap olarak değil, aksine biçimsel bir güç olarak kullanıyor. Her sahne, her diyalog sıkı sıkıya budanmış; gereksiz hiçbir şey yok. Bu yoğunluk, izleyiciyi karakterin duygusal ağırlığının tam ortasına fırlatıyor. Llona Glinel ve Nelly Lestrade'in performansları da bu hassas dengeyi ayakta tutan unsurlar arasında öne çıkıyor. Dernière Chance, büyük bütçeli bilim kurgu yapımlarının aksine, teknolojiye değil insana odaklanıyor. Pişmanlık, af ve ikinci şans gibi temalar, gelecek ve geçmiş arasında gidip gelen bir anlatı içinde sessiz ama güçlü bir yankı uyandırıyor. Fransız sinemasının bu tür denemelerdeki cesur minimalizmini seven izleyiciler için son derece etkileyici bir deneyim sunuyor. Bazen en büyük hikayeler, en küçük anlara sığar.