Bazı hikayeler, anlatmak için değil, hissettirmek için vardır. Alaska, geniş perdelerin ve karmaşık senaryoların gölgesinde kalan küçük ama derinden nefes alan bu türden bir sinema deneyimidir. Eric Leiser'in kamerasıyla şekillenen bu kısa macera, izleyiciyi doğrudan Kuzey Amerika'nın en gizemli ve en ıssız coğrafyasının ortasına fırlatıyor; Anchorage'ın buz tutan sokaklarından dağların arasına uzanan ray hatlarına kadar her kare, bir sessizlik çığlığı taşıyor. Filmin omurgasını oluşturan tren yolculuğu, salt bir ulaşım aracı değil; aynı zamanda iç dünyaya açılan bir pencere işlevi görüyor. Seraphim Cloud'un canlandırdığı karakter, Alaska'nın ezici büyüklüğü karşısında insanın ne denli küçük, ne denli geçici olduğunu bedeninde hisseden biri olarak karşımıza çıkıyor. Dağlar sessiz, tren ilerlemeye devam ediyor ve bu ilerlemenin nereye çıkacağı belirsiz kalıyor; ama işte tam da bu belirsizlik, filmin en güçlü yanı. Leiser, Alaska'nın doğasını bir arka plan olarak değil, bir karakter olarak kullanıyor. Karların altında yıllarca birikmiş bir sessizliği, rüzgarın dağ yamaçlarında bıraktığı izleri ve rayların tek düze ritmi arasında kaybolan zamanı gözler önüne seriyor. Bu, büyük prodüksiyonların gürültüsüne alışmış izleyici için beklenmedik biçimde sarsıcı bir deneyim olabilir. Alaska yalnızca bir yer değil, bir ruh hali ve bu film de o ruh halinin sinemasal yansıması.