Uyku ile uyanıklık arasındaki o belirsiz eşikte, gerçekliğin sınırlarının ne kadar kırılgan olduğunu sormaktan çekinmeyen bir yapım olarak karşımıza çıkıyor Suzie de Firmas de Périès'in yönetmen koltuğuna oturduğu bu gizemli romantik film. Somniaque, izleyiciyi başından itibaren tuhaf bir belirsizliğin içine çekerek onu orada bırakmayı seçiyor; bu tercih hem filmin en cesur özelliği hem de en tahrik edici yönü. Hikâye, duygusal bir kırılma noktasında yakalanan bir karakterin uykuyla, belki de rüyayla örülü bir gerçekliğin içinde kendini bulmasıyla şekilleniyor. Romantizm burada klasik anlamda bir aşk hikâyesinin çok ötesine geçiyor; daha çok bir özlem hâli, bir kaybolma isteği, belki de gerçekliğe tutunamamanın şiirsel bir ifadesi olarak işlev görüyor. Gizemin tonu ise korku değil, daha ziyade huzursuz bir merak — izleyici tehlikeden değil, bilmemekten rahatsız oluyor. Lou Thiefine ve Franny Pédron - de Firmas de Périès arasındaki ekran kimyası, filmin belirsiz dokusuna beklenmedik bir sıcaklık katıyor. Laurent Ouvrard'ın varlığı ise denklemi daha da karmaşık bir hâle getiriyor. Filmin tüm unsurları kasıtlı olarak tam oturmayan bir yapboz gibi bir araya getirilmiş; bu bütünlüksüzlük bir kusur değil, bilinçli bir anlatı tercihi. Somniaque, net cevaplar arayan izleyiciye göre değil; soruların kendisiyle vakit geçirmekten keyif alanlara seslenen, nadir ve özgün bir sinema deneyimi sunuyor.