Yaratıcılık ve rüya arasındaki o belirsiz alanda yaşayan yönetmen Erdem, bir gece kendini hem sinemasal hem de varoluşsal bir soru işaretinin ortasında bulur: Nasıl bir film yapmalıdır? Bu soruyla yatağa giren Erdem, sıradan bir uyku yerine tuhaf bir rüyanın içine sürüklenir. Asıl şaşkınlık yaratansa o rüyanın ardından gelir; genç bir kız, aynı rüyayı gördüğünü iddia etmektedir. Erdem Tursen'in hem yönettiği hem de içinde yer aldığı bu kısa film, sinema yapma düşüncesini sinemaya dönüştürme eyleminin ta kendisiyle iç içe geçiriyor. Yani film, kendi doğuşunu anlatıyor bir bakıma. Bu tür üst-kurmaca yaklaşımlar zaman zaman soğuk ve entelektüel bir mesafe yaratabilir; oysa burada tersine, oldukça kişisel ve kırılgan bir his hâkim. Yönetmenin kamera arkasındaki kaygılarını, yaratıcı tıkanıklığını ve içsel hesaplaşmalarını izleyiciye neredeyse günlük kaydeder gibi aktarması, yapıtı samimi bir iç konuşmaya dönüştürüyor. Rüyanın paylaşılıp paylaşılamayacağı sorusu ise filmin en çekici katmanlarından birini oluşturuyor. Rüyalar ne denli özeldir, ne denli evrenseldir? Bir başkasının zihnine dokunmak mümkün müdür, yoksa biz hep kendi iç dünyamızın yankısını mı duyarız? Bu sorular, filmin dramatik gerilimini değil, düşünsel dokusunu besliyor. Bağımsız, el yordamıyla büyüyen sinema anlayışının izlerini taşıyan yapıt, büyük prodüksiyonların görkeminden değil, anın ve sorunun ağırlığından besleniyor. Sinema ile rüyanın gerçekten de aynı dilin iki lehçesi olduğuna inananlar için samimi ve düşündürücü bir deneyim sunuyor.