Kimi filmler var ki sinemanın teknik diline sığmaz kolayca; çerçevelenmiş görüntülerden çok bir his olarak var olurlar. Jennifer Lyon Bell'in 2009 yapımı bu çalışması da tam olarak böyle bir yerde duruyor. Belgesel ile kurgu arasındaki sınırı kasıtlı biçimde bulanıklaştıran, romantizmi ve bedenselliği aynı anda hem görsel hem duygusal bir dil olarak kullanan bu film, alışılmış anlatı kalıplarından kaçınıyor. Bell, bu çalışmasında iki insanın birbirine yaklaşmasını, birbirini keşfetmesini adeta kendi ritmine bırakıyor. Wim van Damme ve Floor Wyns'in yüklendikleri roller, geleneksel anlamda bir "performans" değil; daha çok belgelenmiş bir yakınlık hissi yaratıyor. Bu seçim filmin hem en güçlü hem de en tartışmalı yanı. Erotik içeriği sansürsüz bir gerçekçilikle sunmak, yönetmenin bilinçli bir estetiğinin parçası ve bu yaklaşım, izleyiciyi voyöristik bir konuma düşürmek yerine tuhaf bir sıcaklık ve dürüstlük duygusuyla baş başa bırakıyor. Filmin arka planında Michel Legrand'ın müziği gizemli bir varlık olarak belirir. Üç Oscar'lı bu Fransız ustanın melodileri, görüntülere nostaljik ve zarif bir doku katıyor. Legrand'ın sesi zaten başlı başına bir duygu haritası; Bell ise bu haritayı bedenlerin ve bakışların diliyle yeniden çiziyor. Gecelerin gündüzlerden daha güzel olabileceğini ima eden başlık da bu melankoli ve arzu karışımını güzel özetliyor. Avrupa bağımsız sinemasının özgürlükçü geleneğiyle beslenen bu film, erotika ile sanat arasındaki muğlak sınırı sorgulamak isteyenlere ilginç bir alan açıyor. Büyük stüdyo yapımlarının göz alıcı kurgusuna alışkın izleyici için rahatsız edici biçimde sade, hatta ham gelebilir. Ama tam da bu sadelik, bir şeylerin gerçekten yaşandığı hissini taşıyan nadir filmlerden biri yapıyor onu. Bell, insan yakınlığını bir tabu olarak değil, belgelenmesi ve düşünülmesi gereken bir gerçek olarak ele alıyor. Ve bu bakış açısı, filmi salt erotik bir yapımın çok ötesine taşıyor.