Büyük Buhran'ın gölgesinde, bir kadının hayatta kalma mücadelesi hem ahlaki sorgulamalara hem de derin bir toplumsal eleştiriye dönüşüyor. Barbara Stanwyck'in başrolünde canlandırdığı Lily Powers, yoksulluğun ve istismarın pençesinde geçen bir çocukluktan sonra tek bir şeyin farkına varıyor: Bu dünyada kadınların elindeki en keskin silah, erkeklerin zaaflarıdır. Ve o bu silahı acımasızca kullanmaya kararlıdır. Hikaye, Lily'nin babasının işlettiği yasadışı içki deposunun karanlık bodrum katından New York'un görkemli gökdelenlerine uzanan bir yükseliş öyküsü olarak kurgulanıyor. Ancak Alfred E. Green bu yolculuğu sıradan bir intikam ya da başarı hikayesi olarak sunmuyor. Kamera, Lily'nin binanın katlarını tek tek fethederken yukarı doğru tırmanmasını adeta belgesiyle kayıt altına alarak kapitalist sistemin ne denli kirli bir zemine oturduğunu gözler önüne seriyor. Filmin asıl gücü, 1933 yılında henüz Hollywood sansür kuralları tam anlamıyla yerleşmemişken çekilmiş olmasından kaynaklanıyor. Pre-Code dönemi olarak bilinen bu kısa altın çağda Stanwyck, karakterini özür dilemeden, acındırma kaygısı gütmeden oynuyor. Lily ne bir kurban ne de bir kahraman; o, kendine sunulan kötü seçenekler arasından en akılcısını seçen bir hayatta kalan. İzleyiciyi rahatsız eden de tam olarak bu. Lily'ye kızmak mı, yoksa hak vermek mi gerektiğini bir türlü kestiremiyorsunuz ve film boyunca bu belirsizlikle baş başa kalıyorsunuz.