Kimi hayatlar vardır, ağırlıklarını dışarıdan taşımazlar. Lee Chandler da öyle biridir; Boston'ın soğuk kış sabahlarında bodrumlardaki boruları tamir eden, komşuların şikayetlerini dinleyen, geceleri tek odalı dairesine dönen ve neredeyse görünmez olmayı tercih eden bir adam. Sıradan bir varoluş gibi görünse de bu sessizliğin altında derin ve ağır bir şeyin çöktüğü hissedilir izleyiciye, daha ilk sahnelerden itibaren. Kenneth Lonergan'ın ustalıklı ellerinde şekillenen bu film, yas tutmanın ne demek olduğunu sorgular, ama bunu melodramatik bir çığlıkla değil, gündelik hayatın donuk ve kırılgan dokusunda arar. Lee, abisinin vefatıyla birlikte yıllardır uzak durduğu Manchester kasabasına geri döner ve burada yalnızca bir cenazeyle değil, kendi geçmişiyle de yüzleşmek zorunda kalır. Üstelik ergen yeğeninin velayeti onun omuzlarına yıkılmıştır; ne kendine yetebilen ne de bir başkasına yeten biri olarak. Casey Affleck bu rolde müthiş bir çekimserlik içinde parlar. Konuşmayan, patlamayan, yalnızca taşıyan bir adam oynar ve bu sessizlik bazen perdeden taşıp seyircinin üstüne düşer gibi hissettirr. Lucas Hedges ile kurduğu yeğen-amca ilişkisi ise filmin en canlı damarını oluşturur; acı ve mizah bu ilişkide yan yana, neredeyse el ele yürür. Doğrusal olmayan zaman yapısıyla geçmiş ve bugün arasında gidip gelen film, bazı yaraların neden kapanmadığını, bazı insanların neden iyileşemediğini sorar. Cevap vermez, yargılamaz. Sadece bakar. Ve bu bakış, izleyiciyi uzun süre bırakmaz.