Dublin, 1985. Ekonomik krizin gölgesinde bunalan bir şehir, dağılmakta olan bir aile ve bu kaosun tam ortasında, kendine ait bir ses bulmaya çalışan genç bir çocuk. Conor, yeni gittiği okulda hem zorbalıkla hem de kuralcı öğretmenlerin baskısıyla boğuşurken, okulun karşısındaki basamaklarda duran gizemli bir kıza dikkatini kaptırır. Raphina; soğuk, özgür ruhlu ve Conor'ın o ana kadar gördüğü en büyüleyici insandır. Onu etkilemenin tek yolu olarak aklına bir şey gelir: bir müzik videosu çekmek ve onu başrolüne davet etmek. Tek bir sorun vardır; ortada ne bir grup vardır, ne de bir şarkı. John Carney, bu noktada sıradan bir gençlik hikayesini alıp onu 80'lerin synth pop ve new wave sesine bandırılmış, neşeli ama bir o kadar da melankolik bir şiire dönüştürür. Duran Duran'dan The Cure'a uzanan müzikal referanslar, filmin sadece arka planı değil; adeta omurgasıdır. Conor ve arkadaşlarının yazdığı şarkılar gerçekten kulağa yapışır nitelikte olup bu müziklerin film için özel olarak üretildiğini unutturacak kadar özgündür. Sing Street, yalnızca bir aşk hikayesi değildir. Yaratıcılığın kurtarıcı gücüne, kardeşlik bağının bir nesli diğerine nasıl taşıdığına ve hayallerini ciddiye almanın ne kadar cesaret istediğine dair samimi bir manifesto sunar. Ferdia Walsh-Peelo'nun utangaç ama kararlı performansı, Lucy Boynton'ın sır dolu Raphina'sıyla buluştuğunda ekrana bakmanın tadını çıkarmak kaçınılmaz hale gelir. İzleyiciyi hem nostaljiye hem de saf bir umuda taşıyan, sonunda içinizi ısıtıp bırakacak türden bir film.