Yeni Zelanda'nın uçsuz bucaksız doğası, kimsenin beklemediği bir ikiliyi bir araya getirince ortaya hem gülen hem düşündüren, hem de inanılmaz derecede sıcak bir yolculuk çıkıyor. Ricky, defalarca farklı koruyucu ailelerin kapısından geri çevrilmiş, sistemin gözünde "sorunlu" damgası yemiş bir çocuktur. Sonunda onu gerçekten benimseyen bir aile bulduğunda hayat ona ilk kez adil görünmeye başlar. Ne var ki bu kısa süreli huzur, zorlu bir kayıpla sekteye uğrar ve resmi kurumlar Ricky'nin üzerine çullanan birer tehdit unsuruna dönüşür. Taika Waititi, bu noktada filmi klişe bir kaçış hikayesine dönüştürmek yerine çok daha katmanlı bir yere taşır. Ricky ile yorgun, içine kapanık ve toplumla arası pek iyi olmayan üvey babası Hec, Yeni Zelanda'nın el değmemiş ormanlarında birlikte hayatta kalmaya çalışırken birbirinden o kadar farklı iki karakter olarak başladıkları yolculuğu bambaşka bir noktada sürdürürler. Waititi'nin imzası olan absürt mizah burada hiç zorlamadan akar; kahkaha attıran sahneler duygusal derinliği zedelemez, aksine onu besler. Julian Dennison, Ricky'yi hem komik hem savunmasız hem de şaşırtıcı derecede özgün bir enerjiyle canlandırırken Sam Neill, alışkın olduğumuzdan çok daha kırılgan ve insani bir performans ortaya koyar. İkili arasındaki kimya filmin taşıyıcı sütunu haline gelir. Üsterine bir de muhteşem Yeni Zelanda manzaralarını ve filmin kendine has müzikal dokusunu ekleyince ortaya izlerken yüzünüzde gülümseme, içinizde ise hafif bir sızı bırakan nadir yapıtlardan biri çıkar. Büyüme, aidiyet ve sistemin dışında kalan insanların birbirini bulması üzerine söylenebilecek her şeyi, Waititi burada hem eğlenceli hem de ustalıklı biçimde söylüyor.