Japon manga kültürünün en karanlık köşelerinden biri olan ero guro geleneği, zaman zaman beyazperdeye taşınmaya cesaret eder. Waita Uziga'nın aynı adlı mangasından uyarlanan bu yapım da tam olarak bu cesaretin, ya da belki pervasızlığın bir ürünü. Hikâye, hizmetçi olarak çalışan Mai adlı genç bir kadının günlük yaşamını konu alıyor. Ancak buradaki "günlük yaşam" ifadesi son derece yanıltıcı; Mai'nin varoluşu, sıradan bir hizmet ilişkisinin çok ötesinde, neredeyse insanlık dışı bir boyutta şekilleniyor. Yalıtılmış bir mekânda geçen bu dünya, dışarıyla bağlantısı kopmuş, kendi çarpık kurallarını oluşturmuş kapalı bir evren gibi işliyor. Yapım, izleyiciyi rahatlatmak ya da eğlendirmek gibi bir kaygı taşımıyor. Aksine, rahatsızlığı bilinçli ve ısrarcı biçimde inşa ediyor. Kan, şiddet ve fetişizm unsurlarını estetize etme çabası gözetmeksizin, ham ve provoke edici bir dille sunuyor. Bu tercih, filmi sanatsal bir deneyimden çok bir sınır testi hâline getiriyor. Ero guro türüne aşina olmayanlar için ciddi anlamda zorlayıcı bir izleme deneyimi sunduğunu belirtmek gerekir. Türün meraklıları ise kaynak mangaya duyulan sadakat açısından yapımı değerlendirirken bile bölünmüş bir kanıya sahip. Sade Satô'nun yönetiminde şekillenen bu uyarlama, nihayetinde hem mangasının gölgesinde kalmaktan kurtulamamış hem de kendi özgün sinemasını yaratma fırsatını yeterince değerlendirememiş bir yapıt olarak duruyor.