Büyüme; kimilerine göre yavaş yavaş gerçekleşen, fark edilmez bir dönüşümdür. Ama kimisi için tam tersidir: ani, acı verici ve kaçınılmaz. Nadine Franklin da bu ikinci gruba aittir. Kendini zaten dışlanmış ve yanlış anlaşılmış hisseden bu lise gencinin dünyası, en yakın arkadaşının ağabeyiyle çıkmaya başladığını öğrendiği anda çöker. Sıradan bir kıskançlık meselesi gibi görünse de filmin derinliklerinde çok daha köklü bir şey yatar: kimlik arayışı, aidiyet ihtiyacı ve kendi içindeki sessiz yalnızlıkla yüzleşme. Kelly Fremon Craig, genç kız deneyimini Hollywood'un alışılagelmiş romantik pembe tonlarından sıyırıp son derece dürüst ve zaman zaman rahatsız edici bir gerçeklikle perdeye taşır. Nadine'i ne bir kahraman ne de basit bir kurban olarak sunar; çoğu zaman haksız, dürtüsel, kendine zarar veren ama bir o kadar da tanıdık ve gerçek bir karakter olarak çizer. Hailee Steinfeld bu rolde adeta filmin kalbine yerleşir; hem komik hem kırılgan hem de öfkeli bir performansla izleyiciyi kendine bağlar. Woody Harrelson'ın canlandırdığı yorgun ama keskin zekâlı öğretmen ise filmin en keyifli unsurlarından biri hâline gelir. İki karakter arasındaki diyaloglar, klişe "anlayışlı yetişkin" kalıplarını kırarak gerçek bir dinamizm yaratır. Portland'ın arka sokaklarında geçen bu büyüme hikâyesi, ergenliğin içindeki o kaotik gürültüyü hatırlayanlar için hem nostalji hem de rahatlama sunar. Hayatın tam ortasında kaybolup kendini arayan herkesin bir parçasını bulacağı, sıcak ama sulandırılmamış bir film.