Miami'nin kırık sokaklarında, sıcağın bile nefes aldırmadığı bir mahallede büyüyen küçük bir çocuğun hikayesidir bu. Chiron; sessiz, içine kapanık, dünyaya nasıl tutunacağını bilemeyen biri. Etrafında onu anlayan kimse yok gibi görünürken hayat ona beklenmedik bir kapı aralar: Mahallenin en tehlikeli isimlerinden biri olan uyuşturucu satıcısı Juan, bu kırılgan çocuğu sahipsiz bulur ve aradaki mesafeyi yavaş yavaş kapatır. Barry Jenkins, Chiron'un yaşamını üç ayrı dönemde ele alarak alışılmadık bir anlatı yapısı kuruyor. Çocukluk, gençlik ve yetişkinlik; her bölüm kendi başına neredeyse ayrı bir film gibi hissettiriyor. Yine de hepsini birbirine bağlayan o kırılgan iç ses hiç kesintisiz akıyor. Jenkins bunu yaparken melodramın tuzağına düşmüyor; aksine, duyguyu ses yükseltmeden, ağır basan sözlerle değil, bakışlarla, suskunluklarla ve Nicholas Britell'ın büyüleyici müziğiyle aktarıyor. Kimlik arayışı, ırk, yoksulluk, ebeveynlik ve cinsellik gibi ağır temalar filmin bel kemiğini oluşturuyor. Ama Ay Işığı bunları bir manifesto olarak değil, derin bir insani merak olarak işliyor. Siyahi bir erkeğin hem kendi toplumunun hem de genel dünyanın kalıplarıyla çatışması, öylesine nüanslı bir dille anlatılıyor ki izleyici kendini yargılamak yerine anlamaya davet edilmiş hissediyor. Trevante Rhodes, Ashton Sanders ve Alex R. Hibbert üçlüsü aynı karakterin farklı yaşlarını o denli tutarlı bir ruhla canlandırıyor ki bu teknik başarı başlı başına etkileyici. Moonlight, izlendikten sonra içinizde sessizce oturan, günler sonra hâlâ düşündüren türden bir yapıt.