Harvard'ın soğuk koridorlarında, bir kız arkadaşlık krizinin öfkesiyle başlayan bir hikâye, zamanla dijital çağın en büyük iktidar savaşına dönüşüyor. Mark Zuckerberg'in Facebook'u nasıl kurduğuna dair bu biyografik drama, yalnızca bir başarı hikâyesi değil; ihanet, hırs ve yalnızlığın keskin bir portresi. David Fincher'ın elinde bu hikâye, sıradan bir "girişimci efsanesi" anlatısının çok ötesine geçiyor. Fincher, parlaklığın arkasındaki karanlığı, dostluğun nasıl bir anda ticari bir savaş alanına dönüşebildiğini soğukkanlı ve acımasız bir gözle aktarıyor. Aaron Sorkin'in diyalog ustalığıyla biçimlenen senaryo, her sahneyi bir satranç oyununa benzetiyor; sözcükler hem silah hem kalkan işlevi görüyor. Jesse Eisenberg, Zuckerberg'i hem sempatik hem de rahatsız edici bir çizgide tutuyor. Karakterin zekanın gölgesinde büyüyen sosyal körlüğü, izleyiciyi sürekli ikircikli bir yerde bırakıyor: ona hayran mı olmalı, yoksa ondan mı kaçınmalı? Andrew Garfield ve Justin Timberlake gibi isimlerin varlığı da bu dengeleri daha da karmaşık bir hale getiriyor. Filmin gerçek gücü, Silicon Valley mitolojisini yıkmasında yatıyor. Milyarlarca insanı birbirine bağlayan bir platform, en temel insan ilişkilerini paramparça etmenin üzerine inşa edilmişse, bu bir ironi midir, yoksa trajedi mi? Sosyal Ağ, bu soruyu izleyicinin vicdanında bırakarak sona eriyor.