Amerikan rüyasının parlak yüzeyinin altında ne saklıdır? Tonya Harding'in hikayesi, bu soruya verilen en sert ve en dürüst yanıtlardan biri olarak beyazperdeye taşınıyor. Oregon'un varoşlarında büyüyen, buz patenini hem bir kaçış kapısı hem de hayatta kalma aracı olarak kullanan bir kızın portresi bu; ama hiç de sıradan bir spor biyografisi değil. Margot Robbie, Tonya'yı tüm çelişkileriyle, sertliğiyle ve kırılganlığıyla canlandırırken izleyici kendini sürekli bir arafta buluyor: Acımak mı, hayranlık duymak mı, yoksa yargılamak mı gerektiğini bir türlü kestiremiyorsunuz. Allison Janney'nin canlandırdığı anne LaVona, sinema tarihinin en rahatsız edici anne figürlerinden biri olarak hafızalara kazınıyor; sevgisiz, acımasız ama bir o kadar da tuhaf biçimde gerçek. Craig Gillespie, filmi sahte belgesel anlatısıyla kurguluyor ve bu tercih hikayeye beklenmedik bir boyut katıyor. Karakterler doğrudan kameraya bakıp kendi versiyonlarını anlatıyor; böylece "gerçek" sürekli sorgulanır hale geliyor. Medyanın, sınıf ayrımının ve toplumsal beklentilerin bir insanı nasıl şekillendirebileceğini ya da mahvedebileceğini, alaycı ama içten yanan bir öfkeyle gözler önüne seriyor. Buz üzerindeki sahnelerin teknik ustalığı bir yana, asıl çarpan şey filmin altında dolaşan o kronik adaletsizlik hissi. İzledikten sonra uzun süre düşündüren, kolay sindirilen türden bir yapım değil.