Greta Gerwig'in yarı otobiyografik imzasını taşıyan bu büyüleyici büyüme hikâyesi, Sacramento'nun sıradan sokaklarında, 2002 yılının o tuhaf ruhunu solurken şekilleniyor. Christine McPherson, kendine "Uğur Böceği" adını koymuş, California'nın sessiz taşrasından çıkıp dünyanın bir köşesine tutunmak isteyen, hayaller kurmaktan geri duramayan bir genç kız. Ailesinin geçim sıkıntılarıyla bunalan eve, annesinin yorgun ama güçlü sesiyle dolan odalara sıkışmış hisseden Uğur Böceği, hem bu hayattan kaçmak hem de içinden geldiği yere ait olmak arasında sürekli bir gerilimde yaşıyor. Filmin asıl gücü bu gerilimi ne kadar doğal taşıdığında yatıyor. Saoirse Ronan, karakteri o denli içten oynuyor ki sahte bir an bulmak neredeyse imkânsız. Karşısında Laurie Metcalf'ın canlandırdığı anne figürü ise bütün filmin ağırlık merkezi: seviyor ama boğuyor, anlıyor ama anlatamıyor. Anne-kız arasındaki bu ilişki, sinemada pek az anlatılmış bir dürüstlükle ekrana taşınıyor. Gerwig, liselerin koridorlarını, ilk aşkların kırılganlığını, arkadaşlıkların sınavını ve bir şehri terk etmenin içe işleyen ağırlığını hiçbir zaman abartmadan, ama hiçbir zaman da küçümsemeden işliyor. Dönemin America'sına, orta sınıfın sessiz çırpınışlarına bakan film, bunları dekor olarak kullanmakla yetinmiyor; Uğur Böceği'nin iç dünyasının bir parçasına dönüştürüyor. Sonunda geriye kalan, büyümenin ne anlama geldiğine dair sade ama derinden sarsan bir soru: Olmak istediğimiz kişi ile geldiklerimiz arasındaki mesafe ne kadardır, ve o mesafeyi kapamak zorunda mıyız?