Bir insanın kendi sesiyle yüzleşmesi, belki de en derin cesareti gerektirir. İngiltere tahtına hiç hazırlanmamış bir prensin bu yüzleşmeye mecbur kalma hikayesi, dönemin tüm ağırlığını taşırken şaşırtıcı biçimde samimi ve sıcak bir yolculuğa dönüşüyor. Kekemeliği yüzünden halk önüne çıkmaktan kaçınan, kendi içine çekilmiş Prens Albert, hayatı boyunca bu engeli sessizce taşımıştır. Ne var ki İngiltere İkinci Dünya Savaşı'nın eşiğine geldiğinde ve taht beklenmedik bir anda önüne düştüğünde, bu kişisel zayıflık aniden ulusal bir meseleye dönüşür. Bir kral, milletine sesini vermek zorundadır. Tom Hooper'ın yönetmenliği, hikayeyi büyük tarihsel tablolar üzerinden değil, aksine iki insanın arasındaki gerilim ve güven üzerinden kuruyor. Colin Firth'ün bedenine işlemiş, kontrol edilemez bir kırılganlığı canlandırması ve Geoffrey Rush'ın gelenekleri hiçe sayan, hem kışkırtıcı hem de içten terapisti, filmin kalbini oluşturuyor. Bu ikili arasındaki ilişki, bir tedavi hikayesinin çok ötesine geçiyor; sınıf farkını, kibri ve insanın öz şüphesini tartışmaya açıyor. Gerçek olaylardan beslenen senaryo, dönem filmlerinin sıkça düştüğü soğuk ve mesafeli anlatı tuzağına düşmüyor. Bunun yerine izleyiciyi küçük, neredeyse komik anlara davet ediyor. Sarayın gölgesinde geçen bu hikaye, sessizliğe mahkum edilmiş bir sesin özgürlük mücadelesi olarak uzun süre akılda kalıyor.