Ortaokul son sınıfının son haftası... Kulağa masum bir zaman dilimi gibi geliyor, değil mi? Oysa Bo Burnham'ın bu ilk uzun metrajlı filminde o bir hafta, bir insan ömrünün yoğunlaştırılmış hali gibi hissettiriyor izleyiciye. Kayla Day, dışarıdan bakıldığında sıradan bir ergen kız; sessiz, çekingen, sınıfta pek fark edilmeyen biri. Ama iç dünyasında sürekli bir çırpınış var: kendini ifade etmek, kabul görmek, var olduğunu kanıtlamak. Filmin en çarpıcı yanlarından biri, sosyal medyayı bir ayna olarak kullanma biçimi. Kayla, YouTube'da "nasıl özgüvenli olunur" gibi konularda videolar yayımlıyor; kimse izlemese de. Bu detay, Z kuşağının dijital kimlik arayışını hem trajik hem de derinden insani bir şekilde özetliyor. Ekran başında başkalarına güven dersi verirken gerçek hayatta el sıkışmaktan bile çekinen bir genç kızın portresini çizmek için daha güçlü bir metafor bulmak zor. Elsie Fisher'ın performansı ise filmi sıradan bir büyüme hikayesinin çok ötesine taşıyor. Abartısız, ham ve inanılmaz derecede gerçekçi bir oyunculukla Kayla'yı canlandırıyor; izleyicide o tuhaf tanıdıklık duygusunu uyandırıyor. Kaç yaşında olursa olsun, kim o günlerin ezikliğini, utancını ve umudunu hatırlamaz ki? Burnham, bu hikayeyi ne şeker bir nostalji filmine ne de karanlık bir kahraman anlatısına dönüştürüyor. Ortada bir yerde duruyor; acımasızca dürüst ama yargılamayan bir gözle. Büyümenin evrensel ağırlığını, günümüz gençliğinin özgün bağlamına yerleştirerek anlatıyor.