İran sinemasının dünya çapında yankı uyandıran bu yapıtı, Asghar Farhadi'nin ustalıkla kurguladığı bir aile dramını çok katmanlı bir toplumsal sorgulamaya dönüştürdüğü nadir eserlerden biri. Nader ve Simin'in boşanma kararıyla başlayan hikâye, aslında çok daha derin bir çatışmanın yüzeyine düşen ilk taştan ibarettir. Simin, kızı Termeh için daha iyi bir gelecek hayal ediyor ve İran'ı terk etmek istiyor. Nader ise Alzheimer hastası babasını yalnız bırakmayı vicdanına sığdıramıyor. İki farklı ahlaki doğrunun karşı karşıya geldiği bu noktada film, boşanmanın çok ötesine geçiyor. Farhadi, bu aile krizini bir mercek olarak kullanarak İran toplumunun içinden geçtiği sınıfsal gerilimleri, geleneksel değerlerle modern özgürlük arayışı arasındaki uçurumu ve bireyin vicdanıyla toplumun beklentileri arasında sıkışıp kalmasını gözler önüne seriyor. Filmin en güçlü yanlarından biri, hiçbir karakteri suçlu ya da masum olarak sunmamasıdır. Her karar anlaşılır, her tavır savunulabilir ve işte tam bu yüzden izleyici hiçbir zaman rahat bir köşeye yerleşemiyor. Sahne sahne yükselen bu ahlaki gerilim, gerçek bir mahkeme salonunun soğuk havasını ekrana taşıyor. Leila Hatami ve Peyman Moadi başta olmak üzere tüm oyuncu kadrosunun sergilediği doğallık, filmi belgesel bir yakınlıkla izlettiriyor. Berlin Film Festivali'nde Altın Ayı ödülünü kazanan ve Oscar'da En İyi Yabancı Film seçilen yapıt, sadece İran'a değil evrensel insan doğasına tutulan bir ayna niteliğinde. İzledikten sonra uzun süre zihinde kalan, sessiz ama derin bir soru işareti bırakıyor.