Cenevre'nin soğuk ve steril atmosferinde başlayan bir tutku hikayesi, bizi sıradışı ve çarpıcı bir varoluş sorgulamasının içine çekiyor. İsviçreli yönetmen Alain Tanner'ın 1987 tarihli bu filmi, bir kadının bedenini ve arzusunu merkeze alırken aynı zamanda özgürlük, kimlik ve bağlanma korkusu üzerine derin bir iç yolculuğu anlatıyor. Myriam Mézières'in hem yazdığı hem oynadığı başrol, ekrana taşınması cesaret isteyen bir karakteri hayata geçiriyor. Mesleği onu seyirciyle sürekli temas halinde tutan, bedeniyle var olan bir kadın olan bu karakter, sahne dışında tam anlamıyla kaybolmuş gibidir. Tutku arayor ama bulduğunda onu nasıl taşıyacağını bilemiyor. Bir Mısırlı sevgiliden koparken kendini Paris'in labirentlerinde buluyor ve orada bambaşka bir dünyaya adım atıyor. Tanner'ın yönetimi alışılmış anlatı kalıplarından uzak duruyor. Film, olayları değil duyguları takip ediyor; sahneler arasındaki boşluklarda, karakterin bakışlarında ve sessizliklerinde anlam birikiyor. Siyah beyaz görüntülerin tercih edilmiş olması tesadüf değil; bu estetik seçim, filmin hem şiirsel hem de ham bir gerçekliğe yaklaşmasına olanak tanıyor. Avrupa sinemasının 1980'lerdeki entelektüel ve bedensel özgürlük tartışmalarının tam ortasında konumlanan bu yapıt, feminist bir perspektifi dayatmak yerine bunu doğrudan kadının deneyiminden içeriden gösteriyor. İzleyici için kolay bir seyir olmayabilir; ama rahatsız edici soruları sormaktan çekinmeyen, kalıcı izler bırakan türden bir film.