Alfonso Cuarón'un yönetmenlik koltuğuna oturmasıyla birlikte Harry Potter serisi, daha önce hiç gitmediği bir yere doğru yol aldı: karanlık. Büyü dünyasının masalsı ışıltısı hâlâ orada, ancak bu kez gölgeler daha uzun, tehditler daha gerçek ve her şeyin altında insanı rahatsız eden, yerinde duramayan bir gerilim var. Üçüncü filmde Harry Potter artık ne küçük çocuk ne de her şeyi bilen bir kahraman. Ergenliğin eşiğindeki bu genç büyücü, kendini hem kendi dünyasının hem de pek anlayamadığı bir geçmişin ortasında buluyor. Cuarón bu durumu sezgisel bir görsel dille aktarıyor; okul koridorları artık daha loş, Hogwarts'ın kuleleri daha sarp, gökyüzü daha kasvetli. Sanki çocukluk, filmin her karesinde biraz daha geride kalıyor. Serinin bu bölümünü özel kılan yalnızca estetik değişim değil. Burada kimlik, güven ve ihanet gibi çok daha ağır temalar devreye giriyor. Kim olduğunuzu sandığınız insanlar bazen yabancıya dönüşebilir; yıllarca gerçek zannedilen şeyler bir anda sorgulanabilir hale gelebilir. Harry ve arkadaşları bu gerçekle yüzleşmek zorunda kalıyor ve bu yüzleşme, basit bir maceradan çok daha keskin bir şey bırakıyor izleyicide. Gary Oldman'ın seriye katılımı filmi bambaşka bir boyuta taşıyor. Onun varlığı, hikâyeye hem tehdit hem de belirsizlik katıyor; ne düşüneceğinizi bir türlü bilemiyorsunuz. Michael Gambon ise Dumbledore rolüne kendi yorumunu getiriyor ve bu yorum, karaktere daha önce olmayan bir hüzün ve derinlik ekliyor. Daniel Radcliffe, Rupert Grint ve Emma Watson da üçlü olarak bu bölümde daha doğal ve daha inandırıcı bir uyum yakalıyor. Zaman, bellek ve seçimlerin ağırlığı filmin dokusuna işlenmiş durumda. Sizi sürükleyen bir macera var elbette, ama bu macera aynı zamanda sizi durdurup düşündürüyor. Bazı filmler büyürken değişir; bu film ise seyircisini de onunla birlikte büyütmeye çalışır gibidir. Seriye başlamış olanlar için vazgeçilmez, başlamamış olanlar için ise merak uyandıran bir kapı.