Ruby Rossi, Massachusetts'in küçük bir kıyı kasabasında büyümüş, ailesinin tek duyan üyesi olarak büyük bir sorumlulukla omuzları yüklenmiş bir genç kızdır. Sağır olan annesi, babası ve ağabeyiyle birlikte geçimini balıkçılıkla sağlayan bu aile için Ruby yalnızca bir evlat değil, aynı zamanda dünya ile aralarındaki köprüdür. Doktor randevularında tercümanları, limanda müzakereci, günlük hayatta ise sesi olmayan bir sesin sözcüsüdür. Ancak lise son yılında okul korosuna katılması, Ruby'nin içinde sakladığı bambaşka bir dünyanın kapısını aralar. Müzik öğretmeni onun sesindeki istisnai potansiyeli fark eder ve onu ciddi bir müzik okuluna başvurmaya teşvik eder. İşte tam bu noktada film, gerçek gerilimini bulur; çünkü Ruby'nin müziği seçmesi ailesiyle kurduğu o köklü, derin bağı sarsmak anlamına gelecektir. Sian Heder'ın yönetmenliğinde hayat bulan CODA, büyüme hikayelerinin klişelerinden ustaca sıyrılıyor. İki dünya arasında kalmış olmak yalnızca bir plot aracı değil, burada gerçek anlamda hissedilen bir insani durum. Filmde sağır karakterleri oynayan oyuncuların büyük çoğunluğunun gerçekten sağır olması, anlatıya inanılmaz bir özgünlük ve sıcaklık katıyor. Troy Kotsur'un ve Marlee Matlin'in canlandırdığı ebeveynler, kalıplaşmış yardımcı karakter sınırlarını aşarak tam anlamıyla var olan, güldüren ve sarsan insanlara dönüşüyor. Emilia Jones ise hem aktristlik hem de vokalist olarak etkileyici bir performans sergiliyor. CODA izleyiciyi sormaya zorluyor: Kendimiz için bir şey istemenin bedeli ne zaman çok ağır olur? Bu soru, filmin melodisi gibi hafızada uzun süre çınlıyor.