Wong Kar-wai'nin 2000 yılında çektiği bu başyapıt, sinema tarihinin en özgün aşk hikâyelerinden birini perdeye taşır. 1960'ların Hong Kong'u, dar koridorlarıyla, yavaş akan zamanıyla ve tüllerden süzülen loş ışıklarıyla bir sahne dekoru gibi kurgulanmış; ama bu dekor, yalnızca görsel bir şov için değil, bastırılmış duyguların tam da ihtiyaç duyduğu atmosferi yaratmak için titizlikle seçilmiştir. Maggie Cheung ve Tony Leung Chiu-wai'nin olağanüstü performanslarıyla hayat bulan iki karakter, birbirine paralel trajik varoluşlarını yaşarken yavaş yavaş ortak bir acıda buluşur. Eşlerinin ihanetini fark eden iki komşunun arasında filizlenen bu ilişki, sıradan bir yasak aşk anlatısının çok ötesine geçer. Zira Wong Kar-wai burada tutkunun kendisini değil, tutkunun gölgesini anlatır; söylenmeyeni, dokunulmayanı, ertelenenin ta kendisini. Film, yavaş çekimlerle aktarılan anlara, Shigeru Umebayashi'nin iliklerine işleyen melodisine ve Maggie Cheung'un qipao'larının renk renk dönüşümüne yaslanır. Bu detaylar birer estetik süs değildir; karakterlerin ruh hâlinin dışavurumudur. Her çerçeve, adeta özenle fotoğraflanmış bir anı gibidir ve izleyicide hafızada kalan izlenimlerin en güçlü biçimde nasıl oluştuğunu gösterir. Wong Kar-wai zamana alışılmadık bir biçimde yaklaşır. Sahneler arasındaki boşluklar konuşmalar kadar anlam taşır; hatta zaman zaman daha fazlasını söyler. Geçmişin geri alınamaz olduğu, bazı duyguların yaşanmadan geride kaldığı ve belleğin insanı hem koruduğu hem de mahkûm ettiği fikri, filmin her karesine sinmiştir. Aşk Zamanı, izleyicisine kolayca ulaşmaz. Sabır ister, sezgi ister, belki de kişisel bir kayıp ya da özlem deneyimi ister. Ama bir kez o ritmine girdiğinizde, sizi zamanın ve mekânın dışına çıkarıp insanın içinde taşıdığı o söylenemez şeyin yanı başına bırakır. Dünya sinemasının en lirik eserlerinden biri olarak yerini sağlamlaştıran bu film, görülmekten çok hissedilmeyi hak eden türden bir deneyimdir.