Richard Linklater sinemasını diğerlerinden ayıran şey, zamanı bir düşman ya da araç olarak değil, tam anlamıyla bir malzeme olarak kullanmasıdır. Boyhood bu anlayışın belki de en çarpıcı örneği: Aynı oyuncularla tam on iki yıl boyunca aralıklı olarak çekilen bu yapım, küçük Mason'ın altı yaşından üniversite çağına uzanan büyüme serüvenini gerçek zamanda, gerçek bedenlerde ve gerçek yaşlanmayla aktarıyor. Başka hiçbir filmin yapamayacağı biçimde zamanın kendisini görünür kılıyor. Ama Boyhood yalnızca bir teknik merak nesnesine indirgenmemeli. Asıl etkileyici olan, Linklater'ın bu olağanüstü biçimsel tercihin içine ne kadar sıradan, ne kadar tanıdık bir yaşamı yerleştirdiğidir. Boşanmış bir ailenin parçalarından oluşan Mason'ın dünyası; taşınmalar, üvey babalar, okul koridorları, ilk aşklar, babasıyla yapılan hafta sonu gezileri ve annenin sessiz yorgunluğuyla şekillenir. Film büyük dramalar kurmaz, hayatı küçük anlarda yakalar. Bu anlar birikir, yıllar geçer ve farkında olmadan seyircinin kendi geçmişiyle hesaplaştığını bulur kendini. Patricia Arquette ve Ethan Hawke'un canlandırdığı ebeveynler de çocuk kadar merkezdedir hikayede. Hem bireysel hem de anne-baba olarak dönüşümlerini izlemek, filmin duygusal derinliğini katlar. Ellar Coltrane ise kamera karşısında gerçekten büyüyor; bu gerçeklik, hiçbir numaranın veremeyeceği bir ağırlık taşıyor. Boyhood izlenirken nostaljik bir melankoli çöker üstünüze. Geçen zamanı, el altından kayan anları ve büyümenin hem kaçınılmaz hem de biraz acı veren doğasını derin bir dikkatle düşündürür.