Çocukluğun en masum anlarından birine dokunduğunuzda ne hissedersiniz? Oyuncaklarınızın sizi bırakmamak için elinden geleni yaptığını, siz odadan çıktıktan sonra kendi dünyalarında yaşamaya devam ettiklerini hayal etmiş miydiniz hiç? İşte tam da bu soruyla başlayan bir evrenin kapıları, 1995 yılında John Lasseter'ın yönetmenliğiyle sonsuza dek aralandı. Pixar'ın ilk uzun metrajlı filmi olması, onu sinema tarihinde ayrı bir yere koyar. Tamamen bilgisayarla oluşturulmuş bu animasyon dünyası, teknik bir devrim olduğu kadar duygusal bir deprem niteliği de taşır. Ama asıl büyüsü teknolojide değil, anlattığı insan — ya da oyuncak — ilişkilerinin ne denli gerçek hissettirdiğinde yatar. Tom Hanks'in sesiyle hayat bulan Şerif Woody, yıllardır sahibinin gözdesidir. Düzenli, güvenilir, sevilen biri. Ta ki Tim Allen'ın soluk, karizmatik sesiyle konuşan uzay adamı Buzz Lightyear sahneye çıkana kadar. Kıskançlık, yerinden edilme korkusu, eskimenin getirdiği huzursuzluk... Bunlar yetişkinlerin pek iyi tanıdığı duygular. Ve bu film onları çocukların gözüyle, oyuncakların bakışıyla anlatmayı başarır. Woody ile Buzz'ın arasındaki gerilim, zamanla bir şeye dönüşür; ancak o dönüşümün nasıl gerçekleştiğini seyircinin kendi keşfetmesi gerekir. Dış dünyanın tehlikeleri, komşu çocuğun karanlık hobisi, ev ile özgürlük arasındaki ince çizgi... Senaryo, tüm bu unsurları şaşırtıcı bir ustaca dengede tutar. Ne tamamen bir çocuk filmi kalır ne de kendini felsefi bir ağırlığa kaptırır. Komedi zamanlaması mükemmeldir, aksiyon sahneleri nefes kesicidir ve karakterler arasındaki kimya ekrandan taşar. Don Rickles, Wallace Shawn, Jim Varney gibi isimlerin seslendirdiği yan karakterler bile kendi küçük dünyalarını inandırıcı kılar. Oyuncak Hikayesi izleyiciye bir şeyi fısıldar; sevilmek, ait olmak ve değişime ayak uydurmak üzerine evrensel bir gerçeği. Bunu yaparken ne didaktik olur ne de sığ. Otuz yıl geçse de bu fısıltı hâlâ duyulur, hâlâ dokunur.