Fransız Rivierası'nın güneşi altında yazı yazan bir adamın hikâyesi, yüzeyde ne kadar sakin görünse de içinde derin bir çalkantıyı barındırıyor. Anthony Schatteman'ın kısa filmi, Côte d'Azur'un o tanıdık masmavi atmosferini bir dekor olarak değil, karakterin iç dünyasının yansıması olarak kullanıyor. Sahil kasabalarının o yanıltıcı huzuru, burada bir kaçışın değil bir yüzleşmenin zeminine dönüşüyor. Geert Van Rampelberg'in canlandırdığı yazar figürü, yaratıcılık ile kimlik arasında sıkışıp kalmış bir insanı temsil ediyor. Kalem tutan eller bazen en derin yaraları hem açar hem de kapatır; bu film de tam olarak bu ikiliği soruyor seyirciye. Yazmak bir itiraf mı, yoksa bir örtbas etme biçimi mi? Kelimelerin ardına sığınmak mı, yoksa kelimelerle soyunmak mı? Film, eşcinsel temayı sansasyonel ya da melodramatik bir araç olarak ele almıyor. Bunun yerine, arzuyu ve kimliği gündelik hayatın dokusuna ustaca işliyor. Karakterler arasındaki ilişki, Samuel Suchod ve Anna Sacuto'nun katkılarıyla beklenmedik bir karmaşıklık kazanıyor. Kimse tamamen iyi ya da kötü değil; herkes kendi sessizliğinin içinde kaybolmuş durumda. Kısa film formatının getirdiği özgürlüğü Schatteman son derece akıllıca kullanıyor. Her sahne gereksiz yüklerden arındırılmış, her diyalog bir sonrakine köprü kuracak şekilde yerleştirilmiş. Bu ekonomik anlatım tarzı, filmin duygusal yoğunluğunu azaltmak bir yana, katmerliyor. İzleyici, çok şey söylenmeden çok şeyin hissedildiği o nadir sinema anlarından biriyle karşılaşıyor. TMDB'deki sekiz puan üzerinde notun da işaret ettiği gibi, bu küçük ölçekli yapım büyük bütçeli prodüksiyonların çoğunun göze bile alamadığı bir duygusal doğruluk taşıyor. Pierre Drieu La Rochelle gibi yaşayan çelişkilerle dolu yazarların dünyasına yapılan dolaylı gönderme, eserin arka planına tarihsel ve entelektüel bir derinlik katıyor. Güneyin ışığı her şeyi aydınlatmaz; kimi zaman sadece gölgeleri daha keskin çizer. Bu film de tam olarak o keskin gölgelerden biri.