Stanley Kubrick, sinemaya kazandırdığı her yapıtla bir türün sınırlarını zorlamış; ancak hiçbir filminde bu cesareti Dr. Garipaşk kadar uç noktaya taşımamıştır. Soğuk Savaş'ın doruk noktalarından birinde, insanlığı yok edebilecek bir nükleer felaketi kara bir komediye dönüştürmek hem son derece tehlikeli hem de son derece dahiyane bir tercihtir. Kubrick bu tercihi öyle ustalıkla kullanır ki izleyici, gülerken aynı zamanda derinden rahatsız olduğunu fark eder. Film, askeri aklın delilikle ne denli iç içe geçebileceğini sorguluyor. Bir generalin paranoyası, bürokratik kademelerin işleyemezliği ve politikacıların acizliği bir araya gelince ortaya çıkan tablo, gerçekten yaşanmış Soğuk Savaş döneminin karikatürize edilmiş ama bir o kadar da tanıdık bir yansıması oluyor. Siyah-beyaz görüntü, bu absürd hikâyeye belgesel bir ağırlık katarken Kubrick'in kurgusal dünyası ile gerçek dünyanın arasındaki mesafeyi giderek bulanıklaştırıyor. Peter Sellers'ın aynı anda birden fazla karakteri canlandırması, filmin en çok konuşulan yönü olmaya devam ediyor. Her biri bambaşka bir insan tabiatını temsil eden bu karakterler arasında geçişler yaparken Sellers, oyunculuğun imkânlarını adeta sınıyor. George C. Scott ve Sterling Hayden ise ona bu absürd orkestrasyonda mükemmel bir zemin hazırlıyor. Kubrick'in yönetmenlik anlayışı burada son derece soğuk ve mesafeli; adeta bir entomoloğun böcekleri incelediği gibi insanlığın çöküşünü gözlemliyor. Bu mesafe, filmin hicvini daha da keskinleştiriyor. Savaş Odası sahneleri, propaganda afişlerini andıran simetrik kadrajlar, uçak kokpitinin sıkışık gerçekçiliğiyle tezat oluşturuyor ve bu kontrast filmin ruhunu özetliyor: Her şey aynı anda hem gülünç hem de ölümcül. Dr. Garipaşk bugün izlendiğinde hiçbir şey eskimemiş gibi hissettiriyor. Çünkü hicvettiği şey belirli bir dönemin siyasi konjonktürü değil, insan doğasının kendisi. Güç hırsı, kurumlara körü körüne duyulan güven ve felaket anında bile sürdürülen bürokratik tuhaf nezaket... Bunlar zamanla değişmeyen şeyler. Kubrick bunu 1964'te görmüş ve gülerek anlatmıştır; o gülüş bugün hâlâ boğazda düğümleniyor.