Yaz sıcağının altında bir sahil kasabasında, bir çadır kampında başlayan bu İspanyol yapımı, görünürde sıradan bir tatil ortamını yavaş yavaş rahatsız edici bir gerilime dönüştürüyor. Bir grup çocuk ve yetişkinin bir araya geldiği bu ortamda maskot figürler, kuşlar ve gizemli bir kız çocuğu hikayenin dokusuna işlemiş durumda. Deniz kıyısındaki neşeli atmosferin altında biriken bir huzursuzluk var; izleyici bunu tam olarak tanımlayamasa da hissediyor. Lluís Galter'ın yönettiği film, alışılmış anlatı yapılarına mesafeli duran, deneysel bir sinema diliyle ilerliyor. Olay örgüsü doğrusal bir çizgide akmak yerine anlık imgeler, kesintiler ve belirsizliklerle örülü. Bu tercih kimi izleyici için bağlayıcı, kimi için ise zorlayıcı olabilir; ancak filmin asıl amacının rahat bir izleme deneyimi sunmak olmadığı başından belli. Kaybolma ve çocukluk savunmasızlığı temalarını ele alan yapım, bu ağır konuları doğrudan işlemek yerine yan yana getirilen imgelerle sezdirmeyi tercih ediyor. Masumiyetin ve tehdidin aynı mekânda var olabileceği fikri, filmin atmosferine sinmiş. Plajın sıradan kalabalığı, güneş kremi kokusu ve çocuk sesleri; alttan alta akan karanlık bir olasılıkla iç içe geçiyor. Adını Charlotte Wells imzalı, çok daha tanınan başka bir yapımla paylaşması kaçınılmaz karşılaştırmalara yol açıyor olsa da bu film kendi sesini bulmaya çalışan, alışılmadık biçimsel tercihlerle öne çıkan bağımsız bir deneme niteliği taşıyor. Sabır isteyen, konvansiyonel sinema beklentilerini rafa kaldırmaya razı izleyiciler için ilginç bir deneyim sunuyor.