apısının önünü süpürmesiyle uyanır, üstünü giyinir ve hep aynı miktardaki bozukluğu cebine atar. Teknolojiyi son derece reddeden biridir Hirayama, öyledir ki alarm kurmak yerine komşusunun sesiyle uyanır. Bozukluklarının birazını her sabah evinin önündeki otomattan bir kutu içecek alarak harcar. Her sabah aynı içeceği içer fakat yol boyunca her gün farklı bir kaset dinler. Farklı farklı tuvaletleri temizleyen Hirayama, yemek molasını hep aynı parkta ve aynı ağacın önünde verir. Aynı yemeği ve aynı içeceği içerek fotoğraf kamerasıyla ağaç dostunu her gün fotoğraflar. Fotoğraflarını her ay sonunda ay ay kutular. Haftada bir çamaşırhaneye gider, kamerasına batarya alır. Her akşam aynı kafeden su ikramı alır, her akşam aynı lokantada yemek yer. Yatmadan önce her akşam kitabını okur ve ertesi güne geçer. Günleri birbirinden neredeyse hiç farklı olmayan Hirayama, günün birinde annesine küsüp yanına gelen yeğeniyle vakit geçirmeye başlar. Yalnızlığın acılarının had safhada olduğu bir esnada yalnızlığı dinen Hirayama, eskisine oranla daha neşelidir. Zaten ortağı da işi bırakmıştır. Yeğen gelir gider, işçi gelir gider ancak Hirayama değişmez. O ve işine sadakati asla bozulmaz. Her gün lokantasına gittiği kadının kocasının vefat edeceğini bizzat kocasından duyar Hirayama ve o gece birlikte eğlenirler. Kazık kadar adam olsan da içinde her zaman bir çocuk yattığını unutmamalı insan. Film, neşe ve hüzünle karışık duygularla araba süren Hirayama ve "Michael Bublé - Feeling Good" eşliğinde sona erer. Belki hayalindeki işte değildi, belki hayal etmediği bir yalnızlığı çekiyordu ama bunlar Hirayama'nın bahaneleri olmadı. Hayatınızın istediğiniz gibi gitmemesi ve istediğiniz işte olamamanız yüzünden mevcut işinizden yararlanacak kişilere yalapşap bir hizmet sunamazsınız. Evet, hepimiz olmak istediğimiz yere varamadık. Ancak olduğumuz yerde en iyisi olursak ve bunun için çabalarsak ışığımız elbet birilerinin gözünü alacaktır. **_"Hayatınız ve işiniz, hayallerinizi ve tutkularını etkileyemez."_** öğretisini de alıyoruz filmden. Sabahtan akşama kadar tabakhaneye bok yetiştirir gibi tuvalet temizleyen Hirayama amcamız bu sıkışık yaşamına rağmen müzik ve edebiyat tutkusunu kesintisiz bir şekilde devam ettiriyor. Neredeyse hiç diyalog barındırmayan bu durum hikayesi tadındaki yapım, muazzam bir işti. Bu tür sessiz sinema misali filmleri çok seviyorum ama bulması çok zor oluyor. Duygusal kısımları geçersek Japonya'nın 3000'lerde olduğunu falan söylemek gerek. Her çeşit tuvalet gördük filmde. Odun temalı, kovan şeklinde, dijital olanlardan da falan. Tekno kabinleriyle hava attı Japonya resmen. Klozetlerin birinde taharet musluğu vardı, gelmeye çekinenler varsa diye göstermişler "Bakın, bizde de var." dercesine. Dar sokaklar, nefes alınamayan kalabalıklara rağmen çekilen kalabalık yalnızlık, işini layığıyla ve azimle yapmayan insanlar ve de taharet musluğu sayesinde görüyoruz ki Japonya'dan çooook da uzak bir memleket değiliz. Fakat gel gör ki onlar günün sonunda uzay çağında yaşayan Japonya, biz de Orta Asya ülkesi işte. Durağan filmleri seviyorsanız Mükemmel Günler sizin için mükemmel bir seçim. **_"It's a new dawn / It's a new day / It's a new life / For me / And I'm feeling good"_** **9/10** (Uyuduğunda gördüğü siyah şekiller çok anlamsız ve hikayeden koparıcı geldi.) **04.02.2026**