Bazı hikâyeler, insanın içine yerleşir ve bir daha çıkmaz. Her Yılın Ardından da tam olarak böyle bir şey; geçmişin ağırlığını, zamanın acımasız akışını ve ilk sevginin bıraktığı izleri tüm sarsıcılığıyla ekrana taşıyan, dönemin en dikkat çekici yapımlarından biri. Sadie Soverall ve Matt Cornett'in başrolleri paylaştığı bu sekiz bölümlük dizi, bir roman uyarlaması olarak ekrana geliyor. İlk bakışta tanıdık bir tema gibi görünebilir: ilk aşk, kayıp, yeniden yüzleşme. Ancak yapımın ayrıştığı nokta tam da burada başlıyor. Her Yılın Ardından, bu temaları duygusal bir saflıkla ele alırken hiçbir zaman yüzeyselliğe düşmüyor. Her bölümde, seyircinin fark etmeden kendini karakterlerin yerine koyduğu o nadir anlar yakalanıyor. Hikâye, köklerini bıraktığı sanılan bir genç kadının, bir trajedinin gölgesinde eski bir kasabaya dönüşünü konu alıyor. Bu dönüş yalnızca fiziksel değil; yıllar önce yarım kalan cümleler, söylenemeyen sözler ve hâlâ yanıt bekleyen sorularla yapılan bir iç yolculuk. Geçmişle yüzleşmek, bazen ilerlemekten çok daha büyük bir cesaret istiyor ve dizi bu gerçeği büyük bir incelikle işliyor. Aurora Perrineau ve Abigail Cowen gibi isimlerin de kadroya dahil olmasıyla anlatı zenginleşiyor; her karakter kendi içinde bir derinlik taşıyor, kimse salt bir işlev için var edilmemiş. Yönetim anlayışı da bu derinliği destekler nitelikte: Kasabanın loş ışıkları, yılların birikimi gibi hissettiren mekânlar ve müzik tercihleri, hikâyenin duygusal dokusunu titizlikle örüyor. Yapımın en güçlü yanı, romantizmi bir amaç değil bir araç olarak kullanması. Asıl sorduğu soru şu: Bizi gerçekten kim yapan şey nedir? Geride bıraktıklarımız mı, yoksa geri döndüğümüzde bizi bekleyenler mi? Bu soruların cevabını dayatmak yerine seyirciye hissettirmeyi tercih eden bir anlatım benimseniyor. TMDB puanının 8.2'de gezinmesi tesadüf değil. Her Yılın Ardından, izlerken hem kırılgan hem de güçlü hissettiren, bitince içinde bir şeylerin değiştiğini fark ettiğin türden bir yapım.