Stand-up komedinin kameraya taşınması her zaman kolay bir iş değildir; sahne enerjisini ekrana aktarabilmek, zamanlamanın hassasiyetini koruyabilmek ve seyircisiz bir ortamda aynı gülmeceyi yaratabilmek ciddi bir ustalık ister. 2012 yılında yayımlanan bu kısa ömürlü komedi dizisi, tam da bu denklemi çözmeye çalışan bir yapım olarak karşımıza çıkıyor. Tek sezonda yalnızca üç bölümle sınırlı kalan yapı, bir yandan deneysel bir his taşıyor; sanki yaratıcıları ellerindeki malzemeyle ne yapacaklarını tam olarak çözememişler de birkaç bölüm boyunca bir şeyler denemişler gibi. Her bölüm yaklaşık otuz dakikada tamamlanıyor ve bu süre hem fazla hem de az hissettiriyor aynı anda; ne bir şeylere gerçekten bağlanabiliyorsunuz ne de ekrandan tamamen kopabiliyorsunuz. Stand-up geleneğinden beslenen bir yapım olmasına karşın, mizahın dozunu ve hedefini doğru yakalayıp yakalayamadığı soru işareti bırakıyor izleyicide. Komedi türü belki de en kişisel türdür; güldüren şey bir izleyici için rahatsız edici ya da bayat gelebilir bir diğeri için. Bu dizi de tam bu ince çizgide dans ediyor, ama her adımını sağlam atmıyor. TMDB puanının işaret ettiği tablo oldukça düşük bir beklenti zemini sunuyor; ancak bu durum bazen keşfedilmemiş bir özgünlüğün ya da yanlış anlaşılmış bir mizah anlayışının işareti de olabilir. Üç bölümlük bu mini serüven, izleyicisini bir yolculuğa çıkarmaktan çok bir anlık denemeye davet ediyor gibi hissettiriyor. Kısa bölümleri ve sınırlı evreniyle bu yapım, merakını kesmeden izleyen biri için birkaç saatin ötesine geçmeyen bir deneyim sunuyor. Belki de asıl ilginç olan, bu denemenin neden bu kadar kısa sürede sona erdiğini ve neden devam ettirilmediğini sormak. Her yarım kalan proje, ardında bir hikâye bırakır; bu dizinin bıraktığı iz ise sessizlik kadar anlamlı, sessizlik kadar muğlak.